Jojanneke Vanderveen


Politiek
5 december 2010, 02:36
Filed under: Philly

Deel 11

Even een onderbreking van mijn (wellicht volledig onopgemerkte) gewoonte om de titel in het Engels te kiezen. Deze titel moet alleen gewoon in het Nederlands, omdat het alles met Nederland heeft te maken en betrekkelijk weinig met hier. Er gebeurt de laatste tijd van alles, allerlei dingen die me het gevoel geven dat ik op twee plekken tegelijk ben. Pas op hoor, het wordt een jubel-blog.

Het allerlaatste wat ik in augustus in Groningen gedaan heb – ik had mijn koffer al op het station in een kluis staan en mijn handbagage hing zwaar om mijn nek – was een gesprek voeren met de kandidatencommissie van GroenLinks Groningen. Op 2 maart volgend jaar zijn de Provinciale Statenverkiezingen en ik, ambitieus en geduldeloos als ik ben, dacht ‘ah, hartstikke mooi. Ik ga me kandidaat stellen.’ De verkiezingen waren immers pas in maart, dan was ik al lang weer terug.

Als je op een verkiesbare plaats op de lijst wilt komen te staan, dan krijg je eerst een advies van een kandidatencommissie, zodat het voor de leden duidelijker is wie wat in huis heeft. De leden stemmen vervolgens over de volgorde van de lijst. Ik had mijn gesprek nog net gehad voordat ik weg ging, maar de kandidatencommissie voerde nog gesprekken met kandidaten tot in november. Ik moest dus nog een flinke poos wachten voordat ik mijn advies kreeg.

Ongeveer twee weken geleden kwam het advies dan eindelijk. Ze schreven erg lovend over me. De commissie zag veel potentieel in mij en noemde me een ‘rising star’, maar vooralsnog vonden ze dat ik te weinig inhoudelijke kennis had om erg hoog op de lijst te komen. Ze adviseerden me voor plek 8/9/10. GroenLinks haalt waarschijnlijk drie of vier zetels in de Staten.

De volgorde werd een week later bepaald op de provinciale ledenvergadering. Daar kon ik natuurlijk niet bij zijn, want ik ben – het zal menigeen niet ontgaan zijn – momenteel in Philadelphia. Om mezelf toch in de markt te kunnen prijzen, heb ik toen een video opgenomen en opgestuurd. Die hebben de Groningse GroenLinksers op de vergadering bekeken en het effect was zeer tevredenstellend: ik ben gekozen op plek 8! De beste plek die ik had kunnen verwachten naar aanleiding van mijn advies. Nu kan men in maart op mij stemmen. (Ja, dit is een oproep aan alle inwoners van Groningen, hihi.)

Maar goed, ik kom dus naar alle waarschijnlijkheid niet in de Provinciale Staten. Gelukkig diende een andere bezigheid zich onmiddellijk aan. (Stel je voor dat een mens niks te doen zou hebben…) Een paar maand geleden had ik bij DWARS landelijk gemeld dat ik wel geïnteresseerd was in een bestuurspost, maar dat ik het liever volgend jaar deed, vanwege afstuderen, mijn penningmeesterschap bij DWARS Groningen en mijn kandidaatstelling voor de Provinciale Staten. Ik zei erbij dat ze me wel als back-up mochten noteren, mochten ze tegen december nog geen kandidaat hebben gevonden voor een bepaalde functie.

Krijg ik toch de dag voor de ledenvergadering van GroenLinks Groningen een mail van DWARS met de mededeling dat de kandidaat voor de post van penningmeester zich heeft teruggetrokken; zou ik me kandidaat willen stellen? ‘Nujaaa,’ denk ik, ‘als ik dan toch geen volksvertegenwoordiger word, dan maar landelijk bestuurslid van de GroenLinkse jongeren.’

I’m so excited! Maandag heb ik een gesprek, via Skype, met de kandidatencommissie. Zij brengen dan wederom een advies uit en op het DWARS-congres, dat volgend weekend plaatsvindt in Amsterdam, zullen de leden bepalen of ze mij met de duiten vertrouwen. Erg spannend!

Ik dacht dat januari een lekker lege, ontspannen maand zou worden. Ik heb dan eigenlijk nog niet weer les, omdat het eerst semester in Groningen tot in februari doorloopt. Maar zoals het er nu naar uitziet, heb ik, als alles verloopt zoals ik hoop, genoeg te doen in die maand. Ondertussen vragen nú ook DWARS Groningen en de naamsdiscussiebegeleidingscommissie van DWARS waar ik in zit, om aandacht. Ik hou zo van al dat geDWARS en geGroenLinks, dat ik zo langzamerhand niet meer kan wáchten om naar huis terug te gaan. Vanwege dat én…

Nasi. Fiets. Karlijn. Water. Sneeuw. Sinterklaas. Zussies. Willemstraat. Bier. Keuken (Pan. Bestek. Bord.). Bed.

Maar ik heb nog het een en ander aan dingen af te ronden in Philadelphia. Ik dacht dat ik een erg relaxed semester zou hebben hier, omdat ik nauwelijks studiepunten hoef te halen voor Nederland. Maar ik, als onverbeterlijke committer, heb natuurlijk gewoon een vol vakkenpakket gekozen en sta er nu ook op dat ik alles met goed gevolg afsluit.

Bovendien zit ik in een kerstkoor. We hebben de afgelopen weken iedere dinsdagavond gerepeteerd en vandaag hebben we ons eerste optreden gehad in het Kimmel Center. Er staan er nog negen op de rol, allemaal op dezelfde locatie. De zaal is ontzettend groot en werkelijk prachtig. Google maar eens op ‘Verizon hall’.

De komenden weken worden nog even keihard werken, aan mijn vakken, aan de concerten, aan mijn politieke bezigheden en aan mijn compositiewerk voor mijn eindexamen in Groningen. Langzaam maar zeker begint het project meer vorm te krijgen. Het vergt alleen veel mentale inspanning en bovendien is het erg moeilijk. Ik heb geen ervaring met het schrijven van zo’n groot project en kan me dus maar een beperkte voorstelling maken van hoe dat wat ik schrijf in werkelijkheid zal klinken. Als ik terug ben ga ik zo snel mogelijk met repetities beginnen en dan zal moeten blijken wat het waard is!

Als straks het semester voorbij is, doe ik het rond kerst éven een beetje rustig aan, en wel in Portland, Oregon. Ik heb besloten dat ik naar de andere kant van de Verenigde Staten van Amerika vlieg om de kerstdagen door te brengen bij Maggie, mama’s nicht. Ik ben daar erg welkom en ik weet dat ik in goed gezelschap terecht kom. Het is gebleken dat dat wat lastiger in te schatten is bij mensen die je minder goed kent.

Goed! Nu is het al weer half 10 en ik moet nog studeren vanavond. Maandag heb ik een presentatie voor muziekgeschiedenis en dinsdag heb ik mijn tentamen voor pianoles en mijn compositieles, hét stressmomentje van iedere week. Ik ga nu even naar school om voor piano te oefenen en om mijn vliegticket te boeken. Dat moet nu gauw gebeuren.

Ik wens iedereen een hele fijne Sinterklaas! Geniet ervan and may the good Klaas smile on you.

Dikke kus uit Philly,

Jo

Advertenties


Daddy and momma
30 november 2010, 03:28
Filed under: Philly

Deel 10

Tijd voor een update, staat hieronder. Dat is zeker het geval. Nog meer dan toen ik dat schreef, want dit stuk heeft een dikke week in concepten gestaan. Just so you know. Oude koeien. Wel lieve koetjes.

Tijd voor een update. De tijd gaat zo snel voorbij en sommige dingen zijn zo gewoon geworden, dat ik het, voor uw en mijn bestwil, niet nodig vind daar aldoor over te schrijven. Sommige dingen, daarentegen, zijn verre van dagelijkse routine. Het bezoek van mijn geliefde ouders vorige week was zeker zo’n ding.

Vorige week zondag, nee wacht eens even, dat is al weer twee week geleden, 7 november, kwamen ze aan in New York. Daar hebben ze de nacht doorgebracht bij een collega van mama – de eerste stop op de collegae-tour van die week. Maandagochtend kwamen ze naar Philly met de Megabus. Die dag heb ik ze voorgesteld aan mijn Amerikaanse leven. Ze zijn mee naar school geweest en we hebben een rondje door de stad gelopen, dat ons onder andere naar een van mijn favoriete plekjes in Philly leidde: de Whole Foods supermarkt. Ze waren onder de indruk. Jazeker.

’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij The Victor Café, op aanraden van meerdere mensen. Om aangenomen te worden bij The Victor Café, moet je heel wat in huis hebben. En vooral heel wat in je strot hebben. De obers barsten namelijk om de zoveel tijd uit in gezang. Onze ober, Megan, zong eerst een aria en later nog een stuk uit een musical, samen met een mannelijke ober. Prachtig! Dus, voor wie hier nog eens in de buurt is: een aanrader.

Dinsdag was de toeristendag. Ik had nog niet zo’n dag gehad, dus dat werd hoog tijd. We zijn op de zeer informatieve hop on-hop off sightseeing tour bus gesprongen. Die was minstens 5 keer zo duur als we verwacht hadden, maar hey, what can you do. Het was het zeker waard. We hebben veel geleerd over Philadelphia, voor zover we konden verstaan wat Aaron zei op het open dek van de dubbeldekker, en we hebben mooie plekken gezien. Helaas was er aan het eind van die tour geen tijd meer om nog dingen te gaan bekijken die we waren tegengekomen, want daddy and momma moesten weer terug met de bus om op tijd bij collega nummer 2 te zijn.

Woensdagochtend stuurde ik ze naar New York. Ik had de hele dag les, dus ze moesten zich overdag zelf vermaken. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om een musical op Broadway te kijken. Ik had al eerder van de musical Wicked gehoord en die scheen heel goed te zijn, dus we wilden daar graag tickets voor gaan boeken op donderdagavond, maar die voorstelling bleek al uitverkocht te zijn. De woensdagavond was echter nog wel beschikbaar. Ik ben dus later die dag naar New York gekomen en na een snelle reis met de metro we waren nét op tijd in het theater. Het was een prachtige show. Kosten noch moeite waren gespaard om alles vorm te geven. De hoofdrolspeelster, die helemaal groen geschilderd was, omdat ze een groene heks speelde, deed een very good job.

Na de show zijn we naar het huis van collega nummer 3 gegaan, waar ik ook kon logeren in haar piepkleine huisje. Papa en mama sliepen in het stapelbed van de zoon des huizes en ik sliep op de slaapbank. Die nacht bevonden zich in dat huis 6 mensen, een kat en een cavia. What an accomplishment!

Donderdag was onze New Yorkse toeristendag. Ik was al een paar keer eerder in New York geweest en had het vrijheidsbeeld al vaker dan eens van een afstand bekeken, maar was er nog niet aan toe gekomen om naar het eilandje te varen waar het ding op staat. Deze onderneming leek me uitermate geschikt om met mijn ouders uit te voeren. Zodoende reisden we donderdagochtend af naar het zuidelijkste puntje van Manhattan, waarvandaan het veer naar Liberty Island en Ellis Island vertrekt.

In de rij werden we gewaarschuwd voor ‘airport-like security ahead’. Of we onze pistolen wel even wilden achterlaten, en ooh, ophalen naderhand was niet mogelijk. Sleutels in de bak. Telefoon in de bak. Riem in de bak. Jas in de bak. “Miss, would you take your scarf off please.” “Why, there is not metal in here.” “Miss, take your scarf off please.” “Alright, FINE.” “Is there a problem, miss?” “No, there is no problem, I’m just annoyed.” Zeker dat laatste was waar. De Amerikanen zijn af en toe wat paranoïde en dan bedenken ze zulke achterlijke maatregelen als deze, voor een toeristenveer naar een standbeeld.

Maar goed, het scheen dat we geen terroristen waren (hihi, hebben we ze toch even mooi voor de gek gehouden) en we mochten de boot op. Die bracht ons eerst naar Liberty Island. Het vrijheidsbeeld is werkelijk kolossaal. En, zo leerden we, de metalen constructie die in de koperen buitenkant zit, is gemaakt door Gustave Eiffel, die verantwoordelijk was voor een andere metalen constructie die ons ongetwijfeld allen bekend is…

De volgende stop op onze trip was Ellis Island. Dat is de plek waar tussen 1892 en 1954 immigranten werden ontvangen en waar werd besloten of zij werden toegelaten tot de Verenigde Staten. Ik krijg altijd een beetje een magisch gevoel als ik op een plek ben waar zoveel historie ligt. Te zijn op een plek waar zoveel mensen zijn geweest en waar zich zoveel verhalen hebben afgespeeld, heeft voor mij een bijzondere lading.

We hadden verwacht nog tijd over te hebben om wat anders te doen, maar uiteindelijk moesten we in rap tempo door het museum op Ellis Island heen, omdat het sluitingstijd was en de laatste boot gauw zou vertrekken. Rond half 6 waren we weer terug op Manhattan. Daar hebben we lekker gegeten bij een restaurantje waar ik twee jaar geleden, toen ik met school in New York was, ook twee keer heb gegeten en dat me was bijgebleven.

Die avond logeerden we in een hostel in Brooklyn. Het was een grappige bedoening. Bij binnenkomst struikelden we over de schoenen, die iedereen in de hal achterliet. Vergeefs gingen we op zoek naar een receptie. De functie van receptie bleek te zijn overgenomen door de eerste slaapkamer die je tegenkwam. Daar verbleef het personeel, in pyjama en op sloffen. Het was een klein hostel en de mevrouw kende mij bij naam, aangezien we over een paar dingen hadden gecommuniceerd over de mail. Ze leidde ons naar boven, waar we een 4-persoonskamer met 2 stapelbedden hadden. Alles prima, prima. Heerlijk geslapen.

Vrijdag was winkeldag. Papa moet waar hij ook heen gaat natuurlijk altijd even spioneren bij warenhuizen, dus dat stond voor hem die dag op het programma. Mama en ik pasten daar maar even voor en ondernamen onze eigen New York-tour. Wij hebben ook wat shopping gedaan. Verder hebben we bij Ground Zero gekeken, dat nog steeds een bouwput is, en zijn we de Brooklyn Bridge op geweest.

Om 20 voor 5 nam ik de bus weer terug naar Philly. Papa en mama hebben me uitgezwaaid en zijn daarna zelf richting vliegveld gegaan. Het was fijn om de hele week met m’n lieve oudertjes door te brengen. En, hoewel ik aan hun ogen zie dat ze ouder beginnen te worden, zitten ze voorlopig nog wel even goed. Het is meerdere malen gebeurd dat mensen dachten dat mama en ik zussen waren! Of dat een compliment is en voor wie zullen we maar even in het midden laten, het was in ieder geval erg grappig. Er was ook een verkoopster die het voor elkaar kreeg mij 15 te schatten en childish te noemen, waarna haar collega 5 minuten later opmerkte dat mama net een baby was en dat ik meer haar zus leek. We hebben dus allebei heel wat jaartjes verloren…

Plaatjes!

Philadelphia

Magic garden; deze meneer heeft zijn hele huis gemozaïekt!

Live opera in The Victor Café

Papa & Jojo

Mama & Jojo!

Rondritbus (dit is niet Aaron)

City hall vanaf Broad Street

Met mijn zangdocente Mary Ellen. We kwamen haar toevallig tegen op straat!

Must-see: Times Square New York

Wicked!

Mama & haar kabouter & NYC skyline

Mevrouw Vrijheid!

Papa & Jojo & NYC skyline

Schemering

Donker

Utrecht blijft maar opduiken...

Mamsje! ❤

Xxxx



Of all and yet something
4 november 2010, 01:41
Filed under: Philly

Deel 9

Het wordt koud hier. Ik heb inmiddels de winterjas aan en de sjaal om. Binnenkort komen ook de handschoenen erbij. Ik hou er wel van. Koud weer bevalt me prima. In mijn filosofie is koud beter dan warm, omdat je gewoon wat extra kleren kunt aantrekken als het koud is, maar je niet kouder kunt worden als het warm is. Ik heb geen idee hoe koud het precies is, want temperaturen in Celsius kom je hier niet tegen en die Fahrenheit-schaal zegt me niet zo veel. Ah, ik heb het even uitgerekend. Vandaag was het rond de 13 graden overdag en vannacht wordt het ongeveer 6 graden.

Gister sprak ik met de conciërge bij de receptie en hij vroeg of het in Nederland warmer was dan hier. Ik wilde hem gaan vertellen wat de temperatuur in Nederland ongeveer was in de winter, maar ik realiseerde me dat dat niet zou opschieten, vanwege de schaal. Ik vertelde de conciërge dat wij Celsius gebruiken, waarop hij zegt: “Yes, we’re a little bit backward in America, we still think in temperature instead of Celsius.” Haha. De beste man vond dat Amerika achterlijk was, omdat ze Fahrenheit gebruiken in plaats van Celsius, maar stiekem wist hij zelf het verschil niet tussen ‘ temperatuur’ en ‘Fahrenheit’.

Wie weet of het aan de kou buiten ligt, maar in ons huis lijkt het steeds drukker te worden. We hebben er een paar ongevraagde huisgenoten bij. Ze heten muis1 en muis2. Ze leven in de keuken: onder de koelkast, de vaatwasser en het fornuis en in het keukenkastje. Sinds ik een bank heb gekocht en in de keuken heb gezet, breng ik daar veel tijd door. De muizen en ik hebben elkaar dan inmiddels ook behoorlijk goed leren kennen. Om de haverklap komen ze onder de apparaten vandaan en schieten ze langs de keukenkastjes naar het volgende apparaat. Af en toe maken ze zelfs een ommetje, maar dan moet je net mazzel hebben. Ze zijn behoorlijk schichtig, you see. Van de week had ik geluk. En nu schenk ik jullie het genoegen in dit geluk te delen. Watch and enjoy.

Also featured in this video: mijn nieuwe Appeltje-computer, mijn nieuwe, rode University of the Arts Camelbak drinkfles en mijn redelijk nieuwe lichtbruine, leren laarzen. En mijn bank natuurlijk. Credits to the amazing camera woman: ikke!

Maar even serieus, die muisjes waren mijn party buddies in het Halloween-weekend, afgelopen weekend. De hele stad was verkleed, ok, de halve stad. Voor vrouwen betekent dat: kleed je aan als een hoerige Sneeuwwitje, een hoerige Pocahontas of een hoerige zeemeermin. Dat is sowieso al niet mijn pakkie-an, om het maar even toepasselijk te formuleren. De mensen die bij die pakkies horen zijn ook niet echt mijn types. En ik heb een beetje gelogen de vorige keer. Alleenheid is niet echt een oude vriend. Het is meer een oude stalker die zich soms gedeisd houdt, maar altijd binnen afzienbare tijd weer toeslaat. En eigenlijk hou ik daar niet in het minst van. Nu zijn er wel mensen waarmee ik goed kan opschieten, maar er is, blijkbaar, nog niet genoeg tijd voorbij gegaan voor hen om mij te bellen voor een feestje. Dus terwijl de ene helft van de stad in hun pakkies door de stad paradeerde en de andere helft gezellig bij elkaar was, zat ik alleen in de keuken met mijn Appel en werkte ik aan mijn composities. Toen was ik wel een beetje verdrietig.

Nu is het weer wat beter. Maandag ben ik even wat gaan eten met iemand. Gister vroeg iemand of ik zin had om wat te gaan doen. Hoewel het uiteindelijk niet door ging, is het toch fijn als mensen je betrekken. Het zal vast een residu van de basisschool zijn, maar ik ben altijd bang dat mensen me niet moeten als ze me niet betrekken. Ook als mensen eerst heel vriendelijk doen en zich vervolgens niet als vriend gedragen, ben ik bang dat ze van gedachten veranderd zijn en niks meer met me te maken willen hebben. Maarja, ik blijf mezelf maar gewoon vertellen dat dat waarschijnlijk meer aan mijn paranoia ligt dan aan de mensen.

Met die composities is overigens veel aan de hand. Ik had gister een life-changing event: mijn allereerste individuele compositieles in mijn leven. Het was erg imponerend. Ken je dat gevoel, dat je denkt, mwoah, ik ben daar best wel goed in, wat ik doe is lang niet gek. En dat je dan met iemand spreekt die er écht verstand van heeft en dat je daarna denk, woah, ik bak er niks van. Nou, zo voel ik me nu een beetje. Hij heeft even in een uur aan me geopenbaard dat er nog héél véél moet gebeuren en dat ik daar nog héél véél voor moet studeren. Dat wist ik natuurlijk wel, maar de urgentie is ontzettend omhoog gegaan en de ontzetting overigens ook. Ik moest vandaag voor een andere les een compositie afmaken en ik durfde haast niet meer, haha. Ik vreesde dat wat ik ook schreef, het waarschijnlijk volkomen idioot zou zijn en nog wel geheel buiten mijn weten om! Maar natuurlijk laat ik me door dat alles niet de kop op zitten. (Hee, dat is geen uitdrukking, toch? Wat is het wel? :S) Ik ga gewoon studeren, hoe overweldigend het ook is. Er is zoooo veel!

En dan zit ik nog op mijn gebied… Met dansen zit ik dat niet. Bepaald niet. Toch neem ik nog steeds die dansles, hoewel ik vorige week op het randje van stoppen stond. Ik bakte er niks van! Echt niks. Ik kon het niet nadoen, laat staan onthouden, laat stáán in spiegelbeeld zetten. En iedereen stond daar met zulke serieuze koppen, als hun levens ervan afhingen. Dus ik dacht, ik stop ermee. Het is wel mooi geweest. Dus ik naar de juf. “Juf, ik denk dat ik er maar mee stop.”  Hooo, daar kwamen de traantjes. Want ik wilde natuurlijk helemaal niet stoppen en ik hou al helemaal niet van falen. Juf zegt: “Neeee! Niet stoppen! Het maakt niet uit dat je die danspasjes niet na kunt doen. Dit is een beginnersles. Ook al kan je aan het einde van de cursus alleen je been optillen, dan vind ik het al prima. You need a tutor.”

Zo gezegd, zo gedaan. De beste jongen uit de klas heeft me de volgende dag geholpen met het stukje dat we oefenden en toen had ik in ieder geval al het gevoel dat ik soort van een idee had waar we mee bezig waren. Vandaag gingen we dat gebeuren in spiegelbeeld doen. Be-hoor-lijk challenging. Bij foutloos uitvoeren zat ik nog niet bepaald in de buurt, maar ik was ook niet meer zo verloren als vorige week. Progressie, whoehoe! Juf Megan heeft ons vandaag met de webcam opgenomen, zodat ze wat commentaar kan geven. Als het goed is, krijgen we zelf ook de video. Als ik het niet té beschamend vind, zal ik jullie daar binnenkort deelgenoot van maken, haha.

Er zijn ook dingen die ik wel kan, zoals liedjes zingen. Twee week geleden was de Junior&Senior recital. Daar heb ik een eigen nummer gespeeld. Het werd goed ontvangen en ik was er zelf ook tevreden over. Ik zou eerst misschien pas in november gaan spelen, met de tweedejaars, maar ik ben blij dat ik toch gewoon bij de hogerejaars ben gegaan. Op zo’n avond te spelen zorgt er toch ook voor dat je met meer mensen in contact komt. Plaatje!

Mijn fiets is stuk. De remkabels deden het niet meer. Ik weet niet wat er kapot aan is, en wat er überhaupt kapot aan zou kunnen zijn zolang ze niet doormidden zijn, maar het is een feit dat het niet meer werkt. De remblokjes waren ook helemaal afgesleten. Dus nu krijg ik nieuwe. Nouja, krijg, ik moet wel betalen natuurlijk. En dat is jammer, want ik had eigenlijk geen zin om in mijn fiets te investeren voor zo’n korte tijd. Maarja, als ik het niet doe, dan heb ik er zelf geen plezier meer van de rest van mijn tijd hier en bovendien worden de kansen dat ik hem kan verkopen dan ook behoorlijk kleiner. Wie wil er nou een fiets waarvan de remmen het niet doen? Dus toch maar naar de fietsenmaker. Als het goed is, krijg ik hem morgen weer terug.

De rest van de tijd hier, trouwens, wordt in rap tempo korter. Het is echt idioot, hoe snel het gaat. Dat heeft ook te maken met het feit dat het semester hier zo kort is. In Nederland duurt het helemaal tot in februari, hier is het op 16 december al voorbij. Op zich is het wel fijn dat ik in januari al weer terug ben, want ik heb wel zin om weer thuis te zijn. Maar ik ben ook heel blij om hier te zijn en ik zou graag willen, dat dezelfde hoeveelheid tijd wat langzamer voorbij ging, zodat het allemaal wat langer duurde.

Ooh en laatst was Anne Boccato even hier! Het was een erg kort bezoek, een minuut of 20, maar het was erg gezellig. Het zag er zo uit.

Goed, nu moet ik weer even aan de bak. Het duurt altijd heel lang om zo’n blog te typen, haha. Nu is het al weer half 10. Ik moet vanavond een paper schrijven voor music history. Ik weet nog niet eens waarover ik ga schrijven, dus ik heb nog wat werk te doen. Het wordt waarschijnlijk een korte nacht, want morgenochtend om 8 uur moet ik weer op school zijn met mijn computertje, om present te zijn bij de bestuursvergadering van DWARS.

Dus, na vermelding dat ik zin heb om u allen weer te zien en om een taartenbakavond te houden zo spoedig mogelijk na thuiskomst, wens ik u nu een goede nacht en tot snel.

Dikke smakkerd uit Philly del Phia,

Jojo



Family
19 oktober 2010, 19:39
Filed under: Philly

Deel 8

Verzameld werk.

Xx



People
17 oktober 2010, 15:26
Filed under: Philly

Deel 7

Mensen. Mensen zijn belangrijk in een mensenleven. Tenminste, zo ervaar ik dat wel. In Philadelphia zijn veel mensen. Alleen het gekke van vreemde omgevingen is dat de mensen in de meeste gevallen straal langs je heen lopen. Ze hebben immers ook geen enkele reden om dat niet te doen. Want eigenlijk is het niet de omgeving die vreemd is, maar mijn aanwezigheid in die omgeving. Ja, that’s right, ik ben een vreemdeling!

Deze introductie klinkt eigenlijk wat te verdrietig. Dat is niet de bedoeling. Wel wil ik de tweezijdigheid schetsen. Het is niet eenvoudig om in deze omgeving te stappen en er deel van te worden. Dat heeft verschillende oorzaken. Ten eerste ben ik een senior, ik ben een laatstejaars. De eerstejaarsstudenten zijn met z’n allen nieuw en leren elkaar dus met z’n allen kennen. Ze hebben samen les en ze zijn allemaal van dezelfde leeftijd. Dat zijn dus niet mijn ‘peers’. (Misschien is het woord ‘dus’ hier niet helemaal argumentatief correct, maar de conclusie is wel conform de waarheid.)

Bij de hogerejaars, de oudere mensen (NO WAY! Ik realiseer me ineens dat dit de eerste keer in mijn leven is dat ik bij de oudere mensen hoor…) zou ik eerder mijn heil moeten zoeken. Maar zij zitten allemaal al jaren hier op school. Zij kennen elkaar al, ze hebben hun vriendenkring rond. Ze zijn niet op zoek naar nieuwe vrienden en hebben dus in die zin niet direct behoefte aan mij.

Maar in de lessen leer je toch wel mensen kennen? Ja, dat hoopte ik inderdaad. Maar veel lessen zijn groepslessen, waarbij weinig interactie is tussen de studenten. Ze komen de les in, gaan zitten, luisteren naar de docent en gaan weer weg. Bij het naar binnen en naar buiten lopen kletsen ze met hun vrienden, maar daar hoor ik niet bij. Dus als ik al met iemand praat, dan komen we niet veel verder dan: “Hey, you are from the Netherlands, right? From Prins Claus Conservatory?” “Yeah, that’s me.” “Ah, awesome. How do you like it here so far?” “Yeah, I like it. I like the school a lot, I have some nice classes.” “Great! Well, have a good one.”

Er moet een reden zijn. Er moet een reden zijn dat mensen besluiten tijd in je te investeren. En de simpele reden dat ik het fijn zou vinden als ze dat deden, is meestal niet genoeg. Taking that into account, is all lost? No. Zeker niet. Gelukkig maar. Want er is immers Dan van de supermarkt. En zijn huisgenoot Ryan. Zij zijn gezellig. Ik ‘hang out’ met hen regelmatig. Twee week geleden gingen we met en een paar andere vrienden van hen de stad in. Dat zag er zo uit.

In de bar met Ryan

This is exactly what it looks like.

Er is nog een soort les dat ik nog niet genoemd heb. Dat zijn ensembles. Vanaf het begin vestigde ik eigenlijk mijn hoop op ensembles, want dat zijn de lessen waarin je dingen samen met andere studenten doet. Gelukkig zit ik in een ensemble, het Brazilian ensemble. En dat baat, want daar zit Rob in. En Rob is ook gezellig. Van de week zouden we thee gaan drinken in een theecafé, maar dat ging net dicht. Toen heeft hij veganistische chocolade-pindakaas-banaan-smoothie met sojamelk en kaneel voor me gemaakt, haha!

Natuurlijk zijn er niet alleen nieuwe vrienden. Er zijn ook oude, vertrouwde vrienden. Karlijn en Marko waren vorige week jarig. Ik heb met allebei lang geskyped. Het was fijn om te horen hoe het daar is. En fijn om te weten dat mijn lieve dudes daar nog steeds zijn en dat ze bij me horen en ik bij hen.

En er is DWARS. We vergaderen heerlijk door. We maken plannen en ze worden zelfs uitgevoerd. Er komen nieuwe actieve leden bij, met enthousiasme en ambitie. Dat maakt me blij. Hoewel ik niet kan zeggen dat ik heimwee heb, heb ik wel erg veel zin om straks in Nederland weer met al mijn dingen bezig te gaan. Het voelt alsof er dan zeeën van tijd zijn. Hier is alles eindig. Ik kan niet echt dingen opstarten, want ik ben zo weer weg. Als ik straks weer in Groningen ben, dan zit er geen einde aan. Dat voelt heerlijk en dat is denk ik wel een gevoel voor thuis dat ik hier heb vergaard, want ik heb nog nooit het gevoel gehad dat de toekomst eindeloos was. Hopelijk kan ik het vasthouden als ik weer thuis ben.

Er zijn ook vertrouwde vrienden aan deze kant van de oceaan, bij tijd en wijle. Vorige week vrijdag ben ik naar New York geweest en heb ik de dag met Andrej doorgebracht. Andrej is de drummer uit mijn oude band, van vorig jaar. We vielen uit elkaar toen mensen weggingen. Andrej is vorig jaar afgestudeerd in Groningen en nu woont hij in Slovenië, waar hij vandaan komt. Hij wil na de kerstvakantie in New York gaan studeren en vorige week was hij hier om dingen te regelen. Van die gelegenheid hebben we goed gebruikt gemaakt. We hadden een hele gezellige dag in New York. We hebben lekker thee gedronken en Thais gegeten.

Het was overigens nog een hele tour om heen en weer te komen. Dat verhaal is wel even de moeite van het vertellen waard. We hadden al een week van tevoren bedacht dat ik die vrijdag naar New York zou komen, maar we hadden het plan nog niet bevestigd en nog geen ontmoetingstijd afgesproken. Ik probeerde Andrej woensdag te bellen, maar hij nam niet op. Donderdag probeerde ik het weer, maar ik kon hem nog steeds niet bereiken. Ik rekende er al op dat het niet door zou gaan, toen ik donderdagnacht om 1 uur een sms’je kreeg van Andrej dat het goed was. Dus ik als de wiedeweerga online om bustickets te kopen. Maar helaas, helaas, de website van de busmaatschappij was dicht voor website-onderhoud. Er zat niks anders op dan te wachten. Dus een uur later, het was inmiddels 2 uur ’s nachts, probeerde ik het weer. Nu was de website gelukkig weer open. Er waren niet veel bussen meer beschikbaar, maar gelukkig nog wel een bus die om 9:30 naar New York zou gaan. Precies wat ik nodig had, althans, dat dacht ik. Ik zou dan om half 12 in New York zijn. De laatste bus ging om kwart over 11 ’s avonds terug, dus dan had ik een mooie lange dag met Andrej in New York. Dus ik boek de tickets. Ik betaal ze met mijn credit card. Ik ontvang de bevestigingsmail. Ik schrijf mijn nummers op. Ik kijk naar mijn beeldscherm, staat daar: Philadelphia – New York, 9:30 PM. PM! Dat is in de avond! Ik had me vergist… Ze hebben hier geen 9:30 en 21:30, ze hebben 9:30 AM en 9:30 PM. Dus ik zat mooi met de gebakken peren, want ik had het ticket al betaald. Bovendien wás er helemaal geen bus meer om half 10 ’s ochtends. Er was alleen nog een bus om half 8 ’s ochtends. Dat tijdstip was inmiddels nog maar 5 uur verwijderd van het ‘huidige’ tijdstip en dat ging me te ver. Wat dan doen? Ik besloot met mijn avondticket naar de ochtendbus van half 10 te gaan. Hopelijk was er toch nog een vrije stoel en kon ik toch mee. Dus ik zet mijn alarm op 8 uur (AM) en duik snel mijn bed in voor een korte nacht. Het schoot nog door mijn hoofd, zul je net zien, gaat mijn wekker niet af.

Op een gegeven moment word ik wakker. Uit mezelf. Ik denk, ‘dit kan niet goed zijn. Ik zou nooit zomaar wakker worden na minder dan 5 uur slaap.’ Dus ik kijk op mijn klok. 9:44… Oh oooh… Plan B! Trein! Ik had de avond ervoor al op internet gekeken wat de trein kostte, voor het geval het niet zou lukken met de bus. Er was een treinmaatschappij die goedkope tickets hadden voor stoptreinen. Dus ik eet snel een broodje, poets mijn tanden en sjees op mijn fietsje naar het station. Ik laat me de weg wijzen naar de ticketautomaat en typ als eindbestemming in New York. Ticketprijzen: $70, $155. AAH! Dat is niet de bedoeling?! Ik weer terug naar de vriendelijke wegwijsmeneer. “Ooh, you didn’t tell me you wanted the cheap tickets. You want to travel with New Jersey Transit. Go over there!” Ik ga daarheen en koop een enkele reis New York. $24,25. Dat is nog steeds duurder dan een retour met de bus – die ik al gekocht had – maar goed, nog altijd beter dan een retour betalen en niet naar New York gaan.

Vanaf daar verliep alles smooth. De trein had geen vertraging, ik haalde mijn overstap en ik vond Andrej op het station. De dag was heerlijk. Maar helaas mocht de probleemloosheid niet voor de rest van de dag voortduren. Om kwart over 11 zou mijn bus vertrekken van Penn Station, op Manhattan. Rond 9 uur waren wij naar Brooklyn gegaan (niet op Manhattan) om thee te drinken en naar live muziek te luisteren. Rond kwart over 10 vertrokken we weer daarvandaan, om met de metro terug naar Manhattan te gaan, zodat ik op tijd bij de bus zou zijn. Ze raaadden je aan een kwartier voor vertrektijd aanwezig te zijn. We dachten, dat we ruim op tijd vertrokken waren. Maar het duurde maar en het duurde maar in de metro. Op een gegeven moment was het 5 voor 11 en we waren nog steeds niet op het metrostation. En vanaf daar zouden we ook nog een stukje moeten lopen naar de bus. Ik begon hem een beetje te knijpen. Ik zeg, “Andrej, 8th Avenue and 31st Street is where the bus departs, right?” “No, no, 8th Ave and 34th Street.” “Are you sure??” “Yes, I’m sure.” Ok, ik geloofde hem. Ik dacht 31, maar als hij zeker wist dat het 34 was, dan was dat vast zo.

Om 11 uur kwamen we aan op het metrostation. We lopen het station uit en kijken om ons heen. Philadelphia en New York zijn allebei gridded cities; de straten zijn recht en lopen van oost naar west en van noord naar zuid. En de straten hebben nummers. Het is dus vrij eenvoudig om de weg te vinden. Als je maar weet welke kant de nummers op lopen en waar het noorden is. Wij keken om ons heen, dachten na en besloten dat we ‘die’ kant op moesten lopen. Na 1 blok kwamen we bij Broadway. We waren begonnen bij 6th Avenue, we moesten naar 8th en dachten dat het klopte dat Broadway 7th Avenue was en dat we dus de goede kant op liepen. Maar een blok verder, waren we bij 4th Avenue… Straal de verkeerde kant op gelopen dus. Paniek! Andrej zegt, “Kom op, we nemen een taxi!” Nu had ik al een gloedhekel aan taxi’s, die dingen zijn belachelijk duur en ik heb altijd het gevoel dat ik vernacheld word, maar het werd er nu niet beter op. We springen in een taxi, ze hebben er genoeg in New York, en de taxi driver drukt op het gaspedaal. En op de rem. En het gaspedaal was voorlopig nauwelijks nodig, want het verkeer stond muurvast. Bovendien: roadworks ahead. De klok: 11:08 PM. De meter: $3,30. “Taxi driver, nevermind! I’m getting out!” Ik druk de man 5 dollar in de hand en spring de taxi uit. Andrej achter me aan. Ik zet het op een rennen, want ik was nog niet bepaald vlakbij mijn bus. Geen tijd om om te kijken, want ik heb haast. Andrej kwijt. Rennen, rennen, rennen. And finally! 8th Avenue en 34th Street. Ik zie een bus staan, ik ren erheen. Boltbus. Verkeerde. (Klok: 11:13 PM) “Excuse me sir, where is the Megabus?” “Ooh, that’s not here. It’s on 8th Avenue and 31st Street.” Huileeen. “When does your bus depart, ma’am??” “Ihihiiin twoooo minuuuutess!” “Ok, well, RUN! You have plenty of time!” Rennen, rennen, rennen. Megabus. Rij mensen op de stoep. Lijn: M23 to Philadelphia. Zuchhhht. Helemaal bezweet. Bekkenbodemspieren ernstig op de proef gesteld. Maar gehaald! Andrej bellen. Knuffel. Daaag Andrej! Daaag New York! Haiii Philly.

Op de terugweg lekker stinkistanki uitzweten in de bus en slapen. Om half 2 was ik weer in Philadelphia. City that does sleep. Lekker rustig hoor! Ik dacht nog even dat mijn fiets weg was, maar gelukkig stond ie er nog gewoon. Thuis lekker gedoucht en heeeerlijk geslapen!

Jojo & Andrej in de subway

Zo, dat was dat avontuur. Verder zijn er sindsdien weinig avonturen gebeurd. Ik breng veel tijd alleen thuis door. Soms voel ik me dan alleen, maar alleenheid is een oude vriend, die ik al kende lang voordat ik in deze vreemde omgeving kwam. Af en toe heb ik gemengde gevoelens over hem. Dan zoek ik andere vrienden op, als het even wil. En dat begint te willen. Dus dat is prima.

Dikke kus uit Philly!

Jojo



What’s up?
27 september 2010, 16:20
Filed under: Philly

Deel 6

Life is just going its gang, man. Aah, nee, dat zeggen ze hier niet. Wat ze wel zeggen, is ‘heeey, what’s up?’ En je moet weten, met die vraag heb ik bijzonder veel moeite. Want als iemand je vraagt wat er op is, wat antwoord je dan? Ik heb sterk de neiging om te zeggen dat er haar op m’n hoofd is. Maar dat zou noch overkomen, noch een geschikt antwoord op de vraag zijn. Als iemand mij vraagt ‘what’s up’, dan antwoord ik dus steevast: ‘wow, that’s a very hard question for me. I never know what to answer. What am I supposed to say when you ask me that?’ En dan krijg je heel verschillende antwoorden. Het vaakste heb ik gehoord, ‘I don’t know, you just say ‘just chilling’ ‘. Just chilling. Just chilling. Nee, dat gaat er niet in bij mij. Ik zou niet het gevoel hebben dat ik mezelf serieus nam als ik zei ‘just chilling’. Dat klinkt meer als iets dat thuishoort in de hip-hop-cultuur. Het is dan ook niet heel raar dat ze zeggen dat ik dat moet antwoorden, want er lopen hier veel hip-hop-liefhebbers rond. Maargoed, tot die groep reken ik mijzelf dus niet.

Op zoek naar een ander antwoord. Vaak zeggen mensen tegelijk what’s up tegen elkaar. Dan gaat het zo van ‘yooo, what’s up’ ‘yeaah, heeey, what’s up’ ‘maaan’ ‘yeah maaan’. En dan is het opgelost, want dan heb je allebei what’s up gezegd en dan ben je klaar. Maar dan moet je maar net de mazzel hebben dat de situatie zich daarvoor leent. En mijn situaties lenen zich daar op de een of andere manier niet voor. Misschien omdat ik nog een beetje in de afwachtende houding zit; ik heb nog niet zulke dikke buddies gemaakt dat ik ga van ‘heeeey, what’s up yo!’ Dus ik wacht af tot de Min Of Meer Onbekende mij aanspreekt, maar dan zit ik weer met de gebakken peren, want dan moet ik weer zeggen wat er op is.

Tijd om betere raad in te winnen dus. Van de week was ik in de supermarkt en ik liep te zingen, want dat is wat ik doe. Ik kom bij de kassa, nog steeds zingend. Achter de kassa staat Dan, vertelde mij zijn naamkaartje, en Dan vraagt ‘ wat zing je?’ Ik vertel hem wat ik zing en we maken een praatje, dat ik op UArts studeer. Hij vertelt dat hij net naar Philly verhuisd is, drummer is en muzikantenvrienden zoekt. ‘Do you wanna hang out?’ ‘Yeah sure! I just moved here too, give me your phone number.’ Dus Dan geeft me z’n telefoonnummer en de volgende dag, afgelopen vrijdag, bellen we om die avond af te spreken. En ja hoor, daar gaan we weer: ‘hey, what’s up?’ En ik maar stotteren aan de telefoon. ‘Euh, eh, eeeeuh, well, HE! WHAT am I supposed to say! Anyway, I’m fine, thanks. How are you?’ Hij lachen.

Later die avond hadden we het nog even over dat ‘incident’. Ik zei dat ik de indruk had dat mensen de vraag naar wat er op is, beantwoorden met ‘yeah, what’s up man!’ Hij moest weer lachen. Heel hard. Hij vond het een mooie stunt en hij zou hem gaan invoeren. Ik zit hier nu in het computer lab en introduceer dit antwoord net bij een paar medestudenten en zij vinden het al net zo grappig. Toch ben ik er stellig van overtuigd dat dit een erg veelgehoord antwoord op de vraag is.

As for me, ik heb ontdekt dat het min of meer de bedoeling is dat je zegt wat je net gedaan hebt, haha. Dat wist ik natuurlijk eigenlijk al, maar ik het wil tot nu toe niet echt lukken. Misschien de volgende keer! En als ik dan niks kan bedenken, dan kan ik altijd nog zeggen ‘nothing man, just chilling.’

Verder gaat het hier prima. Ik heb gister een fiets gekocht. Hij heet Sun Cruiser. Ofzoiets. Het is een beetje een gekke fiets, maar in vergelijking met wat er hier verder nog rondrijdt, is hij best normaal. Het is een soort uitgerekte versie van een Nederlandse fiets. Comfortabel genoeg!

Thuis heb ik nu even geen internet, which is a drag, dus ik zit op school. Ik kan dus nu geen foto’s uploaden, vandaar dit plaatjesloze bericht. Zometeen ga ik even naar huis, om mijn microfoon te halen. Ik heb zo voor de eerste keer Brazilian ensemble. Het zijn echte Brazilianen die het ensemble leiden, dus ik ben benieuwd! 😉

Ooh, dat doet me denken aan een gebeurtenisje afgelopen week. Een van de docenten hier ging een ‘master class’ geven en dacht (oh jee, oh jee) ik doe ook een liedje in het Portugees! Hij achtte het blijkbaar vrij onbelangrijk de goede tekst te zingen. Misschien dacht hij dat het maar willekeurige lettergrepen waren, misschien dacht hij dat toch niemand de tekst zou kennen… In beide gevallen heeft hij dat mis gedacht, want het is echt een tekst en er zat ten minste een persoon in de zaal die de tekst wel kende: ik. En mijn mond viel open. Ik keek om me heen of er niemand anders was die het merkte, maar ik geloof van niet. Ze hadden in ieder geval allemaal een straight face. Het was dat ik hier de gast ben; als het mijn eigen school was geweest, was ik het liefst door de grond gezakt van plaatsvervangende schaamte. Haha!

Goed, nu ga ik. Heb een fijne avond lieve Nederlandertjes.

Dikke smakkerd uit Philly,

Jojo



New York
17 september 2010, 01:30
Filed under: Philly

Deel 5

Zo, ik heb het weer levend terug gered hoor. Het was een, voor het grootste gedeelte, erg gezellige dag in New York, samen met Kees, een vriend van het conservatorium in Groningen. Hij studeert dit semester aan een andere school, vlakbij New York.

’s Ochtends om kwart voor 10 kwam ik, na een busreis van 2 uur, afgelopen zaterdag aan in New York. Vanaf de aankomstplek van de bus liep ik naar Times Square, waar ik met Kees in het Hardrock Café had afgesproken. We vonden elkaar moeiteloos, waarna we insloegen bij de supermarkt en met onze juist gekochte waar heerlijk hebben gebruncht in Central Park.

Daarna op naar Ground Zero, vlak waarbij immers die rally met Geert Wilders zou plaatsvinden. Je zou denken dat zo’n gebeuren dan eenvoudig te vinden is, maar dat was niet het geval. Dat kwam, omdat er niet één, niet twee, maar drie rally’s tegelijk aan de gang waren op een gebied van drie blocks. Daaromheen was ook nog veel gaande.

Wat het meest opviel in eerste instantie, waren de christenen. Om de een of andere reden leken alle kerken op een gegeven moment het geweldige idee te hebben gekregen om op 9/11 mensen te gaan bekeren nabij de plek waar 9 jaar eerder een ramp had plaatsgevonden. Ik zie het verband niet, maar dat zal aan mij liggen. Een van die rally’s was dan ook georganiseerd vanuit een christelijke achtergrond en richtte zich, verrassend genoeg, tegen abortus. Daarvan zie ik de relevantie voor 9/11 nog minder. Het was een nogal maffe aangelegenheid, getuige dit filmpje en mijn demonische grijns. (Sorry voor de vinger voor de lens…)

In Gods naam

Amish vrouwen in gesprek

En in Jezus' naam

Tegen abortus, voor Starbucks?

Maar goed, we hadden onze bestemming dus nog niet gevonden. Na enig rondkijken kwamen we terecht op de volgende locatie, een straat verderop.

Hoo, weer de verkeerde plek… Dan maar weer terug naar waar we vandaan kwamen. Blokje de andere richting uit? Het leek alsof daar veel mensen met Amerikaanse vlaggen en spandoeken heengingen. Beetje nationalisme is nooit weg als je vreemdelingen het land uit wilt hebben, dus dat zag er veelbelovend uit. Veel triests belovend. En trieste dingen kwamen we daar tegen. Hoewel de dominee geen Korans is gaan verbranden, was hier wel een man die het nodig vond om de Koran te verscheuren en de bladzijden uit de delen als toiletpapier.

Verder is er daar niet veel bijzonders gebeurd. Jullie hebben waarschijnlijk allemaal wel min of meer meegekregen wat Geert Wilders wel en niet gezegd heeft. Zijn hele speech is op de site van de NOS te bekijken, in betere kwaliteit dan wat ik heb opgenomen, dus daar post ik ook maar niks van. Hij heeft helaas de kabinetsformatie niet in gevaar gebracht en het ziet er nu dan ook naar uit dat we de komende tijd met een betreurenswaardige regering opgescheept zullen zitten.

Het was in ieder geval raar om daar te zijn. Het voelde een beetje zoals ik me een oorlog voorstel. Alsof er twee kampen waren en je niet wist wie vriend of vijand was. Sommige mensen zien er zo aardig uit en blijken dan zulke verwerpelijke standpunten te hebben…

Tot besluit van mijn bespreking van dit onderdeel van de dag in New York wil ik nog even de vierde rally die aan de gang was, laten zien, haha. Deze man gaf een beetje perspectief aan het geheel en heeft menigeen hartelijk doen lachen.

Na het politieke gebeuren zetten Kees en ik ons even in een parkje, waar we van lekkere chocolate chip cookies hebben genoten en waar we ook een min of meer spontane ontmoeting regelden met Bart-Jan, een vriend uit Groningen die vorig jaar is afgestudeerd aan het conservatorium en nu in New York woont en studeert. Hij bleek ook bij Geert Wilders te zijn geweest, net als veel andere Nederlanders overigens, en was dus nog in de buurt.

Na gedrieën een heet bakkie te hebben gedronken bij de (nouja, de, een is meer op zijn plaats) Starbucks, togen Kees en ik naar het zuiden, omdat wij nog graag een boottocht wilden maken naar Liberty Island, waar het vrijheidsbeeld staat. Helaas was de dag al te ver gevorderd en was de enige boot die nog voer een rondtocht over het water. Daar hebben we maar voor gepast. De zuidpunt van Manhattan leverde wel mooie plaatjes op.

Vrijheidsbeeld - Ellis Island - Zon

’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij een Thais restaurant, waarna we ons naar een concert begaven van Kurt Rosenwinkel, een beroemde jazz gitarist. Terwijl we in de rij stonden te wachten om naar binnen te mogen, gebeurde er iets ongelooflijks, haha. Ik draai me om en ik zie… Anne Boccato! Ja, geweldig hè. Ik zal het even uitleggen.

Anne is een vriendin van mij, die vorig semester in Groningen studeerde. Ze woont en studeert in New York en we hadden al bedacht dat het leuk zou zijn als we elkaar die dag zouden ontmoeten. Ik had haar mijn telefoonnummer gegeven en wachtte af of ze nog zou bellen. Ze wist dat ik in de stad was, want dat had ik dus verteld, maar ze wist niet waar ik wanneer heen zou gaan. Ze had geprobeerd me te bellen, maar ze had per ongeluk mijn nummer verkeerd opgeslagen, en kreeg iemand anders aan de lijn. Maar toen stonden we dus zo ineens in de rij voor hetzelfde concert, waar ook nog vrienden van haar bleken te spelen die zij dan weer in Portugal ontmoet had, waar ze afgelopen zomer naar een jazzkamp is geweest! Dat was een erg plezierige, vrolijke wending in de dag en ik was erg blij haar weer te zien.

Na het concert gingen Kees en ik op huis aan, Kees zijn huis. Dat was nog een hele reis; eerst lopen naar de metro, met de metro naar de trein, met de trein naar de bus en de bus bracht ons naar de campus van het conservatorium waar Kees studeert. Een onderneming die een uur of twee in beslag nam.

Uitgeput en al heerlijk geslapen. De volgende ochtend ben ik weer met bus en trein teruggegaan naar New York. Daar heb ik nog een uurtje rondgewandeld, voordat ik mijn bus opzocht, die me weer terug ging brengen naar Philadelphia. Het was raar, ik had echt zin om weer terug te gaan naar Philadelphia. Ik had zo’n gevoel van, ‘bring me back home’. Gek hè, ik ben hier nog maar net. Terug in Philly voelde het ook heel comfortabel. Het is hier, in vergelijking met New York, zo rustig en overzichtelijk.

Al met al was het een tof weekend in New York. De overdaad aan indrukken van afgelopen zaterdag heeft me weer geïnspireerd om aan het werk te gaan. Maf is dat. Zo ervoer ik dat de vorige keer, vorig jaar februari, ook, toen we met school in New York waren. Toen was ik er ook met Kees, dus we konden samen herinneringen ophalen. Gezellig!

Times Square

Hallo, Nederlander?

Nu ga ik gewoon weer lekker naar school. Het is fijn! Ik heb een paar echt leuke lessen. Een goede geschiedenisles (voor de verandering), een interessante compositieles, een zéér uitdagende dansles en een erg plezierige zangles. Verder nog pianoles en koor en waarschijnlijk komt er nog een ensemble bij, althans, dat hoop ik.

Op UArts wordt veel strikter de hand gehouden aan aanwezigheid in de les en het maken van huiswerk. Ik vind dat heel prettig. In Groningen komt op een gegeven moment het slop in de lessen (ja, dat is vanaf nu ook een uitdrukking); alles begint een kwartier later dan gepland, je kunt er nooit op rekenen wie er aanwezig is in de les, als je de helft van de lessen mist kun je je punten nog wel halen, als je de opdrachten een half jaar later inlevert, is het nog steeds geen probleem. Het maakt dat er een hele losse sfeer heerst op school, wat op zich niet vervelend is, maar het zorgt er tegelijkertijd voor dat een heel deel van de lessen een zekere zinloosheid krijgt. Ik heb het idee dat dat hier veel minder het geval is en daar ben ik blij mee. Een stok achter de deur is erg prettig, het daagt me uit en hier gaat het gelukkig gepaard met een open klimaat. Het bevalt me dus prima!

Ondertussen ben ik druk aan het schrijven voor mijn eindexamen. Ik ben van plan een groot project op te voeren volgend jaar juni en in het componeren van al dat materiaal gaat veel tijd zitten. Ik voel de druk al op mijn schouders, ik voel de tijd al in mijn nek hijgen, haha. Hopelijk kan ik hier van de compositiedocenten nog wat commentaar krijgen om mijn muziek te verbeteren. In ieder geval heb ik nu al zin in mijn eindexamen. Zo spannend!

Goed, ik ga straks nog even de stad in. Er spelen wat mensen van school ergens. Ik heb nog niet zoveel contact met mensen hier, dus wat buitenschoolse dingen bijwonen kan ook in dat opzicht geen kwaad. 🙂

Hieronder nog even wat plaatjes van Philadelphia en een setje Nederlandse dingen!

Wolkenkrabbers

Mooie muur

Nederlandse vlag. "Ooh, echt?" zei de winkelmeneer.

Hallo Hoegaarden

Edam, Gouda en "Gouda Cheese Apple Wood Smoked", eeeuhm...

Liehieeefs!