Jojanneke Vanderveen


Air & road
6 juni 2011, 21:45
Filed under: Philly

Deel 13

Dit stond nog in concepten… Ik wilde het voor de volledigheid toch nog maar even posten. 🙂

En toen was het echt bijna voorbij… Dit is mijn laatste avond. Morgenmiddag neem ik een bus naar New York en om 8pm (2 uur ’s nachts NL tijd) vlieg ik oostwaarts. Ik ben een beetje upset vandaag. Al weken kijk ik ernaar uit om naar huis te gaan, maar de afgelopen twee weken waren zo fijn, dat ik ineens ook zin heb om te blijven. Sowieso is het een heel erg raar idee dat ik nu gewoon m’n hele boedel inpak en met de noorderzon vertrek, zonder concreet plan om terug te komen. Nu ik hier gewoond heb, ligt er toch een stukje van mij in Amerika. Ik weet dat ik hier voorlopig niet weer ben, maar ik kan het me nog niet goed voorstellen.

De afgelopen weken waren super. Ik ben blij dat ik hier ben gebleven in de vakantie. Het heeft echt mijn gevoel over deze periode veranderd. School was fijn, maar ik was wat teleurgesteld over de mensen. Ik had gehoopt veel mensen te leren kennen en ‘to hang out with them’. Dat viel tegen. Maar de weinige mensen met wie ik wel echt tijd heb doorgebracht, hebben zich veel waard bewezen de afgelopen dagen.

Ryan (zie deel 7 voor prior reference) heeft me meegenomen naar upstate New York. Daar ging hij Oud&Nieuw vieren met oud-klasgenoten van hem van toen hij daar in de buurt studeerde. Hij had al aangekondigd dat het een feestje zou worden met rare, artsy mensen en hij had niet gelogen. Iedereen deed iets met muziek of poëzie of tekende of was anderszins bezig met kunst. Met zo’n groep kan het natuurlijk niet meer stuk, zeker niet toen de biertjes uit de koelkast kwamen en de live muziek begon.

Het was echt een geweldig feest. Ik heb vrijdagavond meer vrienden gemaakt dan in het hele semester. Iedereen was gezellig en open. Ik denk niet dat ik op een betere plek had kunnen zijn hier. Saratoga Springs is ook een hele mooie plek. Het ligt ongeveer 5,5 uur ten noorden van Philadelphia in de auto, dik 400 kilometer. Het is daar bergachtig en bossig. Het huis lag recht aan het bevroren Saratoga Lake. Het was prachtig. Het was fijn om buiten te zijn, in de natuur, na zo lang in drukke steden te zijn geweest.

De afgelopen twee weken heb ik veel drukke stad beleefd. Voor kerst ben ik naar Portland, Oregon gevlogen. Daar woont mama’s nicht Maggie. Vorig jaar zijn we met z’n zessen op vakantie geweest naar Amerika en toen hebben we ook een week bij haar doorgebracht. Ik wist dat ik daar welkom zou zijn en dat ik me er geen zorgen over hoefde te maken of het een fijne kerst zou worden. En dat is helemaal goed gekomen.

Op 22 december kwam ik ’s avonds laat aan na een probleemloze vlucht. Maggies vriendin Susan haalde me op van het vliegveld. Ze verwachtte dat ik wel vroeg wakker zou worden, omdat ik naar 3 tijdzones vroeger was gevlogen, maar ik waarschuwde haar dat ik gaten in de dag kan slapen. Ik werd om 3 uur ’s middags wakker. 6 uur Philly tijd.

Na een beetje eten zijn we naar een theatervoorstelling gegaan, Mars on Life. Zangeres Susannah Mars en haar band brachten een komisch concert/toneelstuk. De volgende dag was Christmas Eve. Ze hebben hier geen eerste en tweede kerstdag. Ze vieren kerstavond en eerste kerstdag.

Op Christmas Eve gingen we naar een feest van vrienden van Maggie en Susan. Na een geslaagd diner en fijne gesprekken met andere feestgangers gingen we naar huis. Toen waren er ineens cadeautjes. Ook voor mij. Ik had een hele stapel en ook nog een stocking vol met snoep en kleine prulletjes. Ik ben nu twee bingokaarten, een kerstkeukenschort, een ketting, een paar oorbellen, een magazine met Johnny Depp, een besneeuwpopte keukenhandschoen, een doos jelly beans, een zak chocolademunten en ik vergeet vast nog dingen, rijker. Lief!

Op kerstdag ging ik met Matt en Lizzie, Maggies kinderen, naar hun vaders familiefeest. Hun oudoom, die de gastheer was, houdt van koken en met kerst maakt hij altijd een groot diner. Hij print naamkaartjes en menu’s voor alle gasten en hij heeft een seating chart. Omdat hij zeker wilde weten dat hij mijn naam goed had geschreven, had hij mij opgezocht op internet. Toen ik daar aankwam, was hij dus al op de hoogte van mijn bezigheden als muzikant. Het was grappig. Ik was heel blij dat er op me gerekend werd en dat ik als volwaardige gast ontvangen werd. Heerlijk gegeten en wederom geanimeerd gekletst. Ik ging ’s avonds voldaan naar huis.

De rest van de dagen heb ik doorgebracht met slapen, shoppen in de amazing vintage store down the street, skypen met thuis en andere activiteiten die Maggie en Susan nog voor me in store hadden. Maandagavond ging ik naar Lizzie. Ze was van plan koekjes te gaan bakken met haar buurvrouw en het leek haar gezellig als ik ook kwam. Uiteindelijk waren er nog meer huisgenoten uit Lizzies huis en het buurhuis. Het was een van de gezelligste avonden van mijn tijd in Amerika. Ik heb gewoon te weinig vriendenavonden gehad hier. Zulke avonden zijn tof en belangrijk. New year’s resolution: hang out with my friends more. Doen jullie mee, friends? =)

De laatste avond ben ik met Maggie en Susan naar de bioscoop geweest. We hebben de film “Gulliver’s Travels” in 3D gezien, met Jack Black. Hele maffe film. Jack Black wordt ontvoerd door Lilliputters, de minibewoners van Lilliput. Ik geloof dat dat een of andere mythe is ofzo. Ik kwam ook al verwijzingen naar ontvoeringen door Lilliputters tegen op het vliegveld. Ik was hoogst verbaasd.

Ik was wat zenuwachtig over mijn reis terug. Er was tijdens mijn week in Portland veel sneeuw gevallen in Philadelphia en New York en in de dagen voor mijn terugreis waren er veel vluchten gecancelled. Bovendien zou ik om 1 uur ’s nachts aankomen in New York en moest ik daarna nog met de metro naar mijn hostel reizen. Dat hostel stelde me ook al niet helemaal gerust. De website waarop ik geboekt had, geeft reviews van de hostels die ze adverteren, maar dit hostel had nog geen reviews. Bovendien stuurde de eigenaar lichtelijk eigenaardige e-mails. Voorbeeldje (en dit voorbeeld is geen excerpt, maar een volledige e-mail):

“Yes if u well call me when u get out of plane at 9177342144. If u don’t call now one well be dare well see u”

Het kwam, laat ik het zo zeggen, niet zo professioneel op me over. Maar ik was laat met boeken en bovendien was de tweede nacht die ik wilde doorbrengen in New York, de nacht voor oudejaarsdag. Veel hostels hadden voor die gelegenheid de prijzen drastisch omhoog gedaan. Dit kwam als de enige betaalbare optie uit de bus.

Gelukkig heb ik al die bruggen min of meer probleemloos overgestoken. Het hostel was inderdaad lichtelijk eigenaardig en het zou me niks verbazen als die meneer zijn belastingopgave niet zo volledig invult en mij wat meer geld afhandig heeft gemaakt dan de bedoeling was, maar in ieder geval heeft hij me niet ontvoerd of iets in die trant. Het meest jammere was dat mijn roommate ont-zet-tend hard snurkte. Dat was echt niet grappig. De eerste nacht was nog uit te houden; één nacht met weinig slaap valt te overzien. De tweede nacht wilde ik echter echt graag slapen. Anders zag ik mezelf nog zo in slaap vallen op het Oud&Nieuw-feest. Ik zag geen andere oplossing dan zelf te verplaatsen naar een plek waar het kettingzaagachtige geluid niet tot doordrong.

Het was inmiddels 3 uur ’s nachts toen ik aan die onderneming begon. Ik pakte al m’n spullen en sleepte ze naar de woonkamer. Toen bracht ik ook mijn deken en kussen daarheen en als laatste het matras, dat ik boven uit het stapelbed moest halen, terwijl die jongen lag te snurken. Ik legde het matras zo ver mogelijk bij de snurkkamer vandaan en dacht dat ik het voor elkaar had. Mijn wekker lag naast me, m’n spullen waren dicht bij me en ik hoorde geen gesnurk meer.

Helaas kwam ik aan slapen nog niet toe, want ik hoorde een constant tikgeluid. Misschien had ik daar normaal doorheen kunnen slapen, maar ik was inmiddels zo gefrustreerd, dat ik dat er niet van zag komen. Ik ging op zoek naar de oorzaak van het getik en ontdekte dat het dak lekte en dat waterdruppels inmiddels al een grote, natte plek op mijn laken hadden gemaakt. Dit werd hem ook niet.

Een zoektocht door de rest van het huis leidde me tot de conclusie dat de enige andere mogelijk plek het trappenhuis was. De plek waar de trap van richting veranderde leek juist groot genoeg om een matras neer te leggen. Ik begon weer te slepen en inderdaad, het was alsof de trap als bed gemaakt was! Ik deed alle deuren dicht en heb geslapen als een engeltje.

De volgende ochtend vertrok ik vroeg, met een deel van mijn bagage. Een ander deel had ik de vorige dag al, na veel gezeul, weten te stallen bij een bagage-opsla-plek. Nog een ander deel stond nog in Philadelphia, bij Ryan thuis. Er valt nog veel te beschrijven en wie weet zou ik dat moeten doen, want ik weet het nu nog, maar ik moet zeggen dat de urgentie iets minder voelt, nu het toch alweer 6 juni is…

Na het Oud&Nieuw-feest in Saratoga Springs ben ik met Ryan teruggereden naar Philadelphia, waar ik nog twee gezellige dagen heb doorgebracht en wat laatste souvenirs heb gekocht. Toen was het zo ineens 4 januari. Samantha was zo lief om me naar het busstation van Phildelphia te brengen, alwaar ik opnieuw op een bus naar New York stapte. De bus bracht me naar hartje Manhattan. Ik slaagde erin zonder bestolen te worden mijn twee bomvolle koffers, rugzak, weekendtas en plastic shopping bag van de bus in een taxi te krijgen en met de taxi op het vliegveld aan te komen. Het was goed dat ik op tijd in Manhattan was, want ik moest in de spits naar het vliegveld zien te komen en ik kan je zeggen, dat is druk.

Op het vliegveld moest ik nog hele toeren uithalen en flinke sommen geld neerleggen om al mijn bagage aan boord te krijgen. Maar het kon me tegen die tijd allemaal niet heel veel meer schelen. Ik wist alleen: alles moet mee. Gelukkig kon de hele boel wel gewoon doorgelabeld worden naar Amsterdam, zodat ik het niet op IJsland nog eens opnieuw hoefde in te checken.

In Amsterdam wachtten papa, mama en Woutertje op me. Na een lekker, Nederlands broodje en een glaasje verse jus, vertrokken papa en mama met mijn bagage noordwaarts en ging ik met Wouter mee Amsterdam in. Ik moest die avond naar Utrecht voor mijn eerste, live bestuursvergadering van DWARS, die ik  onder geen voorwaarde wilde missen.

Na de vergadering ging ik met de laatste trein naar Groningen, liep ik met mijn rugzakje van het station naar huis en… stond ik voor een dichte deur. Ik had mijn enige sleutel van het nachtslot uitgeleend aan de tijdelijke bewoners van mijn huisje. Mama wist niet dat ik er geen had en had heel secuur de deur op slot gedaan. Met als gevolg dat ik om half 3 ’s nachts smachtend voor de deur stond, na m’n fijne plekje vier maanden niet gezien te hebben. Het licht was zelfs aan en lonkte. Toen is mijn lieve mamsje meteen in de auto gesprongen om de sleutel te brengen en kon ik heeeeerlijk slapen!

EINDE (Oh, ik heb er toch nog best weer wat bij getypt.)

Advertenties