Jojanneke Vanderveen


Daddy and momma
30 november 2010, 03:28
Filed under: Philly

Deel 10

Tijd voor een update, staat hieronder. Dat is zeker het geval. Nog meer dan toen ik dat schreef, want dit stuk heeft een dikke week in concepten gestaan. Just so you know. Oude koeien. Wel lieve koetjes.

Tijd voor een update. De tijd gaat zo snel voorbij en sommige dingen zijn zo gewoon geworden, dat ik het, voor uw en mijn bestwil, niet nodig vind daar aldoor over te schrijven. Sommige dingen, daarentegen, zijn verre van dagelijkse routine. Het bezoek van mijn geliefde ouders vorige week was zeker zo’n ding.

Vorige week zondag, nee wacht eens even, dat is al weer twee week geleden, 7 november, kwamen ze aan in New York. Daar hebben ze de nacht doorgebracht bij een collega van mama – de eerste stop op de collegae-tour van die week. Maandagochtend kwamen ze naar Philly met de Megabus. Die dag heb ik ze voorgesteld aan mijn Amerikaanse leven. Ze zijn mee naar school geweest en we hebben een rondje door de stad gelopen, dat ons onder andere naar een van mijn favoriete plekjes in Philly leidde: de Whole Foods supermarkt. Ze waren onder de indruk. Jazeker.

’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij The Victor Café, op aanraden van meerdere mensen. Om aangenomen te worden bij The Victor Café, moet je heel wat in huis hebben. En vooral heel wat in je strot hebben. De obers barsten namelijk om de zoveel tijd uit in gezang. Onze ober, Megan, zong eerst een aria en later nog een stuk uit een musical, samen met een mannelijke ober. Prachtig! Dus, voor wie hier nog eens in de buurt is: een aanrader.

Dinsdag was de toeristendag. Ik had nog niet zo’n dag gehad, dus dat werd hoog tijd. We zijn op de zeer informatieve hop on-hop off sightseeing tour bus gesprongen. Die was minstens 5 keer zo duur als we verwacht hadden, maar hey, what can you do. Het was het zeker waard. We hebben veel geleerd over Philadelphia, voor zover we konden verstaan wat Aaron zei op het open dek van de dubbeldekker, en we hebben mooie plekken gezien. Helaas was er aan het eind van die tour geen tijd meer om nog dingen te gaan bekijken die we waren tegengekomen, want daddy and momma moesten weer terug met de bus om op tijd bij collega nummer 2 te zijn.

Woensdagochtend stuurde ik ze naar New York. Ik had de hele dag les, dus ze moesten zich overdag zelf vermaken. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om een musical op Broadway te kijken. Ik had al eerder van de musical Wicked gehoord en die scheen heel goed te zijn, dus we wilden daar graag tickets voor gaan boeken op donderdagavond, maar die voorstelling bleek al uitverkocht te zijn. De woensdagavond was echter nog wel beschikbaar. Ik ben dus later die dag naar New York gekomen en na een snelle reis met de metro we waren nét op tijd in het theater. Het was een prachtige show. Kosten noch moeite waren gespaard om alles vorm te geven. De hoofdrolspeelster, die helemaal groen geschilderd was, omdat ze een groene heks speelde, deed een very good job.

Na de show zijn we naar het huis van collega nummer 3 gegaan, waar ik ook kon logeren in haar piepkleine huisje. Papa en mama sliepen in het stapelbed van de zoon des huizes en ik sliep op de slaapbank. Die nacht bevonden zich in dat huis 6 mensen, een kat en een cavia. What an accomplishment!

Donderdag was onze New Yorkse toeristendag. Ik was al een paar keer eerder in New York geweest en had het vrijheidsbeeld al vaker dan eens van een afstand bekeken, maar was er nog niet aan toe gekomen om naar het eilandje te varen waar het ding op staat. Deze onderneming leek me uitermate geschikt om met mijn ouders uit te voeren. Zodoende reisden we donderdagochtend af naar het zuidelijkste puntje van Manhattan, waarvandaan het veer naar Liberty Island en Ellis Island vertrekt.

In de rij werden we gewaarschuwd voor ‘airport-like security ahead’. Of we onze pistolen wel even wilden achterlaten, en ooh, ophalen naderhand was niet mogelijk. Sleutels in de bak. Telefoon in de bak. Riem in de bak. Jas in de bak. “Miss, would you take your scarf off please.” “Why, there is not metal in here.” “Miss, take your scarf off please.” “Alright, FINE.” “Is there a problem, miss?” “No, there is no problem, I’m just annoyed.” Zeker dat laatste was waar. De Amerikanen zijn af en toe wat paranoïde en dan bedenken ze zulke achterlijke maatregelen als deze, voor een toeristenveer naar een standbeeld.

Maar goed, het scheen dat we geen terroristen waren (hihi, hebben we ze toch even mooi voor de gek gehouden) en we mochten de boot op. Die bracht ons eerst naar Liberty Island. Het vrijheidsbeeld is werkelijk kolossaal. En, zo leerden we, de metalen constructie die in de koperen buitenkant zit, is gemaakt door Gustave Eiffel, die verantwoordelijk was voor een andere metalen constructie die ons ongetwijfeld allen bekend is…

De volgende stop op onze trip was Ellis Island. Dat is de plek waar tussen 1892 en 1954 immigranten werden ontvangen en waar werd besloten of zij werden toegelaten tot de Verenigde Staten. Ik krijg altijd een beetje een magisch gevoel als ik op een plek ben waar zoveel historie ligt. Te zijn op een plek waar zoveel mensen zijn geweest en waar zich zoveel verhalen hebben afgespeeld, heeft voor mij een bijzondere lading.

We hadden verwacht nog tijd over te hebben om wat anders te doen, maar uiteindelijk moesten we in rap tempo door het museum op Ellis Island heen, omdat het sluitingstijd was en de laatste boot gauw zou vertrekken. Rond half 6 waren we weer terug op Manhattan. Daar hebben we lekker gegeten bij een restaurantje waar ik twee jaar geleden, toen ik met school in New York was, ook twee keer heb gegeten en dat me was bijgebleven.

Die avond logeerden we in een hostel in Brooklyn. Het was een grappige bedoening. Bij binnenkomst struikelden we over de schoenen, die iedereen in de hal achterliet. Vergeefs gingen we op zoek naar een receptie. De functie van receptie bleek te zijn overgenomen door de eerste slaapkamer die je tegenkwam. Daar verbleef het personeel, in pyjama en op sloffen. Het was een klein hostel en de mevrouw kende mij bij naam, aangezien we over een paar dingen hadden gecommuniceerd over de mail. Ze leidde ons naar boven, waar we een 4-persoonskamer met 2 stapelbedden hadden. Alles prima, prima. Heerlijk geslapen.

Vrijdag was winkeldag. Papa moet waar hij ook heen gaat natuurlijk altijd even spioneren bij warenhuizen, dus dat stond voor hem die dag op het programma. Mama en ik pasten daar maar even voor en ondernamen onze eigen New York-tour. Wij hebben ook wat shopping gedaan. Verder hebben we bij Ground Zero gekeken, dat nog steeds een bouwput is, en zijn we de Brooklyn Bridge op geweest.

Om 20 voor 5 nam ik de bus weer terug naar Philly. Papa en mama hebben me uitgezwaaid en zijn daarna zelf richting vliegveld gegaan. Het was fijn om de hele week met m’n lieve oudertjes door te brengen. En, hoewel ik aan hun ogen zie dat ze ouder beginnen te worden, zitten ze voorlopig nog wel even goed. Het is meerdere malen gebeurd dat mensen dachten dat mama en ik zussen waren! Of dat een compliment is en voor wie zullen we maar even in het midden laten, het was in ieder geval erg grappig. Er was ook een verkoopster die het voor elkaar kreeg mij 15 te schatten en childish te noemen, waarna haar collega 5 minuten later opmerkte dat mama net een baby was en dat ik meer haar zus leek. We hebben dus allebei heel wat jaartjes verloren…

Plaatjes!

Philadelphia

Magic garden; deze meneer heeft zijn hele huis gemozaïekt!

Live opera in The Victor Café

Papa & Jojo

Mama & Jojo!

Rondritbus (dit is niet Aaron)

City hall vanaf Broad Street

Met mijn zangdocente Mary Ellen. We kwamen haar toevallig tegen op straat!

Must-see: Times Square New York

Wicked!

Mama & haar kabouter & NYC skyline

Mevrouw Vrijheid!

Papa & Jojo & NYC skyline

Schemering

Donker

Utrecht blijft maar opduiken...

Mamsje! ❤

Xxxx

Advertenties


Of all and yet something
4 november 2010, 01:41
Filed under: Philly

Deel 9

Het wordt koud hier. Ik heb inmiddels de winterjas aan en de sjaal om. Binnenkort komen ook de handschoenen erbij. Ik hou er wel van. Koud weer bevalt me prima. In mijn filosofie is koud beter dan warm, omdat je gewoon wat extra kleren kunt aantrekken als het koud is, maar je niet kouder kunt worden als het warm is. Ik heb geen idee hoe koud het precies is, want temperaturen in Celsius kom je hier niet tegen en die Fahrenheit-schaal zegt me niet zo veel. Ah, ik heb het even uitgerekend. Vandaag was het rond de 13 graden overdag en vannacht wordt het ongeveer 6 graden.

Gister sprak ik met de conciërge bij de receptie en hij vroeg of het in Nederland warmer was dan hier. Ik wilde hem gaan vertellen wat de temperatuur in Nederland ongeveer was in de winter, maar ik realiseerde me dat dat niet zou opschieten, vanwege de schaal. Ik vertelde de conciërge dat wij Celsius gebruiken, waarop hij zegt: “Yes, we’re a little bit backward in America, we still think in temperature instead of Celsius.” Haha. De beste man vond dat Amerika achterlijk was, omdat ze Fahrenheit gebruiken in plaats van Celsius, maar stiekem wist hij zelf het verschil niet tussen ‘ temperatuur’ en ‘Fahrenheit’.

Wie weet of het aan de kou buiten ligt, maar in ons huis lijkt het steeds drukker te worden. We hebben er een paar ongevraagde huisgenoten bij. Ze heten muis1 en muis2. Ze leven in de keuken: onder de koelkast, de vaatwasser en het fornuis en in het keukenkastje. Sinds ik een bank heb gekocht en in de keuken heb gezet, breng ik daar veel tijd door. De muizen en ik hebben elkaar dan inmiddels ook behoorlijk goed leren kennen. Om de haverklap komen ze onder de apparaten vandaan en schieten ze langs de keukenkastjes naar het volgende apparaat. Af en toe maken ze zelfs een ommetje, maar dan moet je net mazzel hebben. Ze zijn behoorlijk schichtig, you see. Van de week had ik geluk. En nu schenk ik jullie het genoegen in dit geluk te delen. Watch and enjoy.

Also featured in this video: mijn nieuwe Appeltje-computer, mijn nieuwe, rode University of the Arts Camelbak drinkfles en mijn redelijk nieuwe lichtbruine, leren laarzen. En mijn bank natuurlijk. Credits to the amazing camera woman: ikke!

Maar even serieus, die muisjes waren mijn party buddies in het Halloween-weekend, afgelopen weekend. De hele stad was verkleed, ok, de halve stad. Voor vrouwen betekent dat: kleed je aan als een hoerige Sneeuwwitje, een hoerige Pocahontas of een hoerige zeemeermin. Dat is sowieso al niet mijn pakkie-an, om het maar even toepasselijk te formuleren. De mensen die bij die pakkies horen zijn ook niet echt mijn types. En ik heb een beetje gelogen de vorige keer. Alleenheid is niet echt een oude vriend. Het is meer een oude stalker die zich soms gedeisd houdt, maar altijd binnen afzienbare tijd weer toeslaat. En eigenlijk hou ik daar niet in het minst van. Nu zijn er wel mensen waarmee ik goed kan opschieten, maar er is, blijkbaar, nog niet genoeg tijd voorbij gegaan voor hen om mij te bellen voor een feestje. Dus terwijl de ene helft van de stad in hun pakkies door de stad paradeerde en de andere helft gezellig bij elkaar was, zat ik alleen in de keuken met mijn Appel en werkte ik aan mijn composities. Toen was ik wel een beetje verdrietig.

Nu is het weer wat beter. Maandag ben ik even wat gaan eten met iemand. Gister vroeg iemand of ik zin had om wat te gaan doen. Hoewel het uiteindelijk niet door ging, is het toch fijn als mensen je betrekken. Het zal vast een residu van de basisschool zijn, maar ik ben altijd bang dat mensen me niet moeten als ze me niet betrekken. Ook als mensen eerst heel vriendelijk doen en zich vervolgens niet als vriend gedragen, ben ik bang dat ze van gedachten veranderd zijn en niks meer met me te maken willen hebben. Maarja, ik blijf mezelf maar gewoon vertellen dat dat waarschijnlijk meer aan mijn paranoia ligt dan aan de mensen.

Met die composities is overigens veel aan de hand. Ik had gister een life-changing event: mijn allereerste individuele compositieles in mijn leven. Het was erg imponerend. Ken je dat gevoel, dat je denkt, mwoah, ik ben daar best wel goed in, wat ik doe is lang niet gek. En dat je dan met iemand spreekt die er écht verstand van heeft en dat je daarna denk, woah, ik bak er niks van. Nou, zo voel ik me nu een beetje. Hij heeft even in een uur aan me geopenbaard dat er nog héél véél moet gebeuren en dat ik daar nog héél véél voor moet studeren. Dat wist ik natuurlijk wel, maar de urgentie is ontzettend omhoog gegaan en de ontzetting overigens ook. Ik moest vandaag voor een andere les een compositie afmaken en ik durfde haast niet meer, haha. Ik vreesde dat wat ik ook schreef, het waarschijnlijk volkomen idioot zou zijn en nog wel geheel buiten mijn weten om! Maar natuurlijk laat ik me door dat alles niet de kop op zitten. (Hee, dat is geen uitdrukking, toch? Wat is het wel? :S) Ik ga gewoon studeren, hoe overweldigend het ook is. Er is zoooo veel!

En dan zit ik nog op mijn gebied… Met dansen zit ik dat niet. Bepaald niet. Toch neem ik nog steeds die dansles, hoewel ik vorige week op het randje van stoppen stond. Ik bakte er niks van! Echt niks. Ik kon het niet nadoen, laat staan onthouden, laat stáán in spiegelbeeld zetten. En iedereen stond daar met zulke serieuze koppen, als hun levens ervan afhingen. Dus ik dacht, ik stop ermee. Het is wel mooi geweest. Dus ik naar de juf. “Juf, ik denk dat ik er maar mee stop.”  Hooo, daar kwamen de traantjes. Want ik wilde natuurlijk helemaal niet stoppen en ik hou al helemaal niet van falen. Juf zegt: “Neeee! Niet stoppen! Het maakt niet uit dat je die danspasjes niet na kunt doen. Dit is een beginnersles. Ook al kan je aan het einde van de cursus alleen je been optillen, dan vind ik het al prima. You need a tutor.”

Zo gezegd, zo gedaan. De beste jongen uit de klas heeft me de volgende dag geholpen met het stukje dat we oefenden en toen had ik in ieder geval al het gevoel dat ik soort van een idee had waar we mee bezig waren. Vandaag gingen we dat gebeuren in spiegelbeeld doen. Be-hoor-lijk challenging. Bij foutloos uitvoeren zat ik nog niet bepaald in de buurt, maar ik was ook niet meer zo verloren als vorige week. Progressie, whoehoe! Juf Megan heeft ons vandaag met de webcam opgenomen, zodat ze wat commentaar kan geven. Als het goed is, krijgen we zelf ook de video. Als ik het niet té beschamend vind, zal ik jullie daar binnenkort deelgenoot van maken, haha.

Er zijn ook dingen die ik wel kan, zoals liedjes zingen. Twee week geleden was de Junior&Senior recital. Daar heb ik een eigen nummer gespeeld. Het werd goed ontvangen en ik was er zelf ook tevreden over. Ik zou eerst misschien pas in november gaan spelen, met de tweedejaars, maar ik ben blij dat ik toch gewoon bij de hogerejaars ben gegaan. Op zo’n avond te spelen zorgt er toch ook voor dat je met meer mensen in contact komt. Plaatje!

Mijn fiets is stuk. De remkabels deden het niet meer. Ik weet niet wat er kapot aan is, en wat er überhaupt kapot aan zou kunnen zijn zolang ze niet doormidden zijn, maar het is een feit dat het niet meer werkt. De remblokjes waren ook helemaal afgesleten. Dus nu krijg ik nieuwe. Nouja, krijg, ik moet wel betalen natuurlijk. En dat is jammer, want ik had eigenlijk geen zin om in mijn fiets te investeren voor zo’n korte tijd. Maarja, als ik het niet doe, dan heb ik er zelf geen plezier meer van de rest van mijn tijd hier en bovendien worden de kansen dat ik hem kan verkopen dan ook behoorlijk kleiner. Wie wil er nou een fiets waarvan de remmen het niet doen? Dus toch maar naar de fietsenmaker. Als het goed is, krijg ik hem morgen weer terug.

De rest van de tijd hier, trouwens, wordt in rap tempo korter. Het is echt idioot, hoe snel het gaat. Dat heeft ook te maken met het feit dat het semester hier zo kort is. In Nederland duurt het helemaal tot in februari, hier is het op 16 december al voorbij. Op zich is het wel fijn dat ik in januari al weer terug ben, want ik heb wel zin om weer thuis te zijn. Maar ik ben ook heel blij om hier te zijn en ik zou graag willen, dat dezelfde hoeveelheid tijd wat langzamer voorbij ging, zodat het allemaal wat langer duurde.

Ooh en laatst was Anne Boccato even hier! Het was een erg kort bezoek, een minuut of 20, maar het was erg gezellig. Het zag er zo uit.

Goed, nu moet ik weer even aan de bak. Het duurt altijd heel lang om zo’n blog te typen, haha. Nu is het al weer half 10. Ik moet vanavond een paper schrijven voor music history. Ik weet nog niet eens waarover ik ga schrijven, dus ik heb nog wat werk te doen. Het wordt waarschijnlijk een korte nacht, want morgenochtend om 8 uur moet ik weer op school zijn met mijn computertje, om present te zijn bij de bestuursvergadering van DWARS.

Dus, na vermelding dat ik zin heb om u allen weer te zien en om een taartenbakavond te houden zo spoedig mogelijk na thuiskomst, wens ik u nu een goede nacht en tot snel.

Dikke smakkerd uit Philly del Phia,

Jojo