Jojanneke Vanderveen


Family
19 oktober 2010, 19:39
Filed under: Philly

Deel 8

Verzameld werk.

Xx

Advertenties


People
17 oktober 2010, 15:26
Filed under: Philly

Deel 7

Mensen. Mensen zijn belangrijk in een mensenleven. Tenminste, zo ervaar ik dat wel. In Philadelphia zijn veel mensen. Alleen het gekke van vreemde omgevingen is dat de mensen in de meeste gevallen straal langs je heen lopen. Ze hebben immers ook geen enkele reden om dat niet te doen. Want eigenlijk is het niet de omgeving die vreemd is, maar mijn aanwezigheid in die omgeving. Ja, that’s right, ik ben een vreemdeling!

Deze introductie klinkt eigenlijk wat te verdrietig. Dat is niet de bedoeling. Wel wil ik de tweezijdigheid schetsen. Het is niet eenvoudig om in deze omgeving te stappen en er deel van te worden. Dat heeft verschillende oorzaken. Ten eerste ben ik een senior, ik ben een laatstejaars. De eerstejaarsstudenten zijn met z’n allen nieuw en leren elkaar dus met z’n allen kennen. Ze hebben samen les en ze zijn allemaal van dezelfde leeftijd. Dat zijn dus niet mijn ‘peers’. (Misschien is het woord ‘dus’ hier niet helemaal argumentatief correct, maar de conclusie is wel conform de waarheid.)

Bij de hogerejaars, de oudere mensen (NO WAY! Ik realiseer me ineens dat dit de eerste keer in mijn leven is dat ik bij de oudere mensen hoor…) zou ik eerder mijn heil moeten zoeken. Maar zij zitten allemaal al jaren hier op school. Zij kennen elkaar al, ze hebben hun vriendenkring rond. Ze zijn niet op zoek naar nieuwe vrienden en hebben dus in die zin niet direct behoefte aan mij.

Maar in de lessen leer je toch wel mensen kennen? Ja, dat hoopte ik inderdaad. Maar veel lessen zijn groepslessen, waarbij weinig interactie is tussen de studenten. Ze komen de les in, gaan zitten, luisteren naar de docent en gaan weer weg. Bij het naar binnen en naar buiten lopen kletsen ze met hun vrienden, maar daar hoor ik niet bij. Dus als ik al met iemand praat, dan komen we niet veel verder dan: “Hey, you are from the Netherlands, right? From Prins Claus Conservatory?” “Yeah, that’s me.” “Ah, awesome. How do you like it here so far?” “Yeah, I like it. I like the school a lot, I have some nice classes.” “Great! Well, have a good one.”

Er moet een reden zijn. Er moet een reden zijn dat mensen besluiten tijd in je te investeren. En de simpele reden dat ik het fijn zou vinden als ze dat deden, is meestal niet genoeg. Taking that into account, is all lost? No. Zeker niet. Gelukkig maar. Want er is immers Dan van de supermarkt. En zijn huisgenoot Ryan. Zij zijn gezellig. Ik ‘hang out’ met hen regelmatig. Twee week geleden gingen we met en een paar andere vrienden van hen de stad in. Dat zag er zo uit.

In de bar met Ryan

This is exactly what it looks like.

Er is nog een soort les dat ik nog niet genoemd heb. Dat zijn ensembles. Vanaf het begin vestigde ik eigenlijk mijn hoop op ensembles, want dat zijn de lessen waarin je dingen samen met andere studenten doet. Gelukkig zit ik in een ensemble, het Brazilian ensemble. En dat baat, want daar zit Rob in. En Rob is ook gezellig. Van de week zouden we thee gaan drinken in een theecafé, maar dat ging net dicht. Toen heeft hij veganistische chocolade-pindakaas-banaan-smoothie met sojamelk en kaneel voor me gemaakt, haha!

Natuurlijk zijn er niet alleen nieuwe vrienden. Er zijn ook oude, vertrouwde vrienden. Karlijn en Marko waren vorige week jarig. Ik heb met allebei lang geskyped. Het was fijn om te horen hoe het daar is. En fijn om te weten dat mijn lieve dudes daar nog steeds zijn en dat ze bij me horen en ik bij hen.

En er is DWARS. We vergaderen heerlijk door. We maken plannen en ze worden zelfs uitgevoerd. Er komen nieuwe actieve leden bij, met enthousiasme en ambitie. Dat maakt me blij. Hoewel ik niet kan zeggen dat ik heimwee heb, heb ik wel erg veel zin om straks in Nederland weer met al mijn dingen bezig te gaan. Het voelt alsof er dan zeeën van tijd zijn. Hier is alles eindig. Ik kan niet echt dingen opstarten, want ik ben zo weer weg. Als ik straks weer in Groningen ben, dan zit er geen einde aan. Dat voelt heerlijk en dat is denk ik wel een gevoel voor thuis dat ik hier heb vergaard, want ik heb nog nooit het gevoel gehad dat de toekomst eindeloos was. Hopelijk kan ik het vasthouden als ik weer thuis ben.

Er zijn ook vertrouwde vrienden aan deze kant van de oceaan, bij tijd en wijle. Vorige week vrijdag ben ik naar New York geweest en heb ik de dag met Andrej doorgebracht. Andrej is de drummer uit mijn oude band, van vorig jaar. We vielen uit elkaar toen mensen weggingen. Andrej is vorig jaar afgestudeerd in Groningen en nu woont hij in Slovenië, waar hij vandaan komt. Hij wil na de kerstvakantie in New York gaan studeren en vorige week was hij hier om dingen te regelen. Van die gelegenheid hebben we goed gebruikt gemaakt. We hadden een hele gezellige dag in New York. We hebben lekker thee gedronken en Thais gegeten.

Het was overigens nog een hele tour om heen en weer te komen. Dat verhaal is wel even de moeite van het vertellen waard. We hadden al een week van tevoren bedacht dat ik die vrijdag naar New York zou komen, maar we hadden het plan nog niet bevestigd en nog geen ontmoetingstijd afgesproken. Ik probeerde Andrej woensdag te bellen, maar hij nam niet op. Donderdag probeerde ik het weer, maar ik kon hem nog steeds niet bereiken. Ik rekende er al op dat het niet door zou gaan, toen ik donderdagnacht om 1 uur een sms’je kreeg van Andrej dat het goed was. Dus ik als de wiedeweerga online om bustickets te kopen. Maar helaas, helaas, de website van de busmaatschappij was dicht voor website-onderhoud. Er zat niks anders op dan te wachten. Dus een uur later, het was inmiddels 2 uur ’s nachts, probeerde ik het weer. Nu was de website gelukkig weer open. Er waren niet veel bussen meer beschikbaar, maar gelukkig nog wel een bus die om 9:30 naar New York zou gaan. Precies wat ik nodig had, althans, dat dacht ik. Ik zou dan om half 12 in New York zijn. De laatste bus ging om kwart over 11 ’s avonds terug, dus dan had ik een mooie lange dag met Andrej in New York. Dus ik boek de tickets. Ik betaal ze met mijn credit card. Ik ontvang de bevestigingsmail. Ik schrijf mijn nummers op. Ik kijk naar mijn beeldscherm, staat daar: Philadelphia – New York, 9:30 PM. PM! Dat is in de avond! Ik had me vergist… Ze hebben hier geen 9:30 en 21:30, ze hebben 9:30 AM en 9:30 PM. Dus ik zat mooi met de gebakken peren, want ik had het ticket al betaald. Bovendien wás er helemaal geen bus meer om half 10 ’s ochtends. Er was alleen nog een bus om half 8 ’s ochtends. Dat tijdstip was inmiddels nog maar 5 uur verwijderd van het ‘huidige’ tijdstip en dat ging me te ver. Wat dan doen? Ik besloot met mijn avondticket naar de ochtendbus van half 10 te gaan. Hopelijk was er toch nog een vrije stoel en kon ik toch mee. Dus ik zet mijn alarm op 8 uur (AM) en duik snel mijn bed in voor een korte nacht. Het schoot nog door mijn hoofd, zul je net zien, gaat mijn wekker niet af.

Op een gegeven moment word ik wakker. Uit mezelf. Ik denk, ‘dit kan niet goed zijn. Ik zou nooit zomaar wakker worden na minder dan 5 uur slaap.’ Dus ik kijk op mijn klok. 9:44… Oh oooh… Plan B! Trein! Ik had de avond ervoor al op internet gekeken wat de trein kostte, voor het geval het niet zou lukken met de bus. Er was een treinmaatschappij die goedkope tickets hadden voor stoptreinen. Dus ik eet snel een broodje, poets mijn tanden en sjees op mijn fietsje naar het station. Ik laat me de weg wijzen naar de ticketautomaat en typ als eindbestemming in New York. Ticketprijzen: $70, $155. AAH! Dat is niet de bedoeling?! Ik weer terug naar de vriendelijke wegwijsmeneer. “Ooh, you didn’t tell me you wanted the cheap tickets. You want to travel with New Jersey Transit. Go over there!” Ik ga daarheen en koop een enkele reis New York. $24,25. Dat is nog steeds duurder dan een retour met de bus – die ik al gekocht had – maar goed, nog altijd beter dan een retour betalen en niet naar New York gaan.

Vanaf daar verliep alles smooth. De trein had geen vertraging, ik haalde mijn overstap en ik vond Andrej op het station. De dag was heerlijk. Maar helaas mocht de probleemloosheid niet voor de rest van de dag voortduren. Om kwart over 11 zou mijn bus vertrekken van Penn Station, op Manhattan. Rond 9 uur waren wij naar Brooklyn gegaan (niet op Manhattan) om thee te drinken en naar live muziek te luisteren. Rond kwart over 10 vertrokken we weer daarvandaan, om met de metro terug naar Manhattan te gaan, zodat ik op tijd bij de bus zou zijn. Ze raaadden je aan een kwartier voor vertrektijd aanwezig te zijn. We dachten, dat we ruim op tijd vertrokken waren. Maar het duurde maar en het duurde maar in de metro. Op een gegeven moment was het 5 voor 11 en we waren nog steeds niet op het metrostation. En vanaf daar zouden we ook nog een stukje moeten lopen naar de bus. Ik begon hem een beetje te knijpen. Ik zeg, “Andrej, 8th Avenue and 31st Street is where the bus departs, right?” “No, no, 8th Ave and 34th Street.” “Are you sure??” “Yes, I’m sure.” Ok, ik geloofde hem. Ik dacht 31, maar als hij zeker wist dat het 34 was, dan was dat vast zo.

Om 11 uur kwamen we aan op het metrostation. We lopen het station uit en kijken om ons heen. Philadelphia en New York zijn allebei gridded cities; de straten zijn recht en lopen van oost naar west en van noord naar zuid. En de straten hebben nummers. Het is dus vrij eenvoudig om de weg te vinden. Als je maar weet welke kant de nummers op lopen en waar het noorden is. Wij keken om ons heen, dachten na en besloten dat we ‘die’ kant op moesten lopen. Na 1 blok kwamen we bij Broadway. We waren begonnen bij 6th Avenue, we moesten naar 8th en dachten dat het klopte dat Broadway 7th Avenue was en dat we dus de goede kant op liepen. Maar een blok verder, waren we bij 4th Avenue… Straal de verkeerde kant op gelopen dus. Paniek! Andrej zegt, “Kom op, we nemen een taxi!” Nu had ik al een gloedhekel aan taxi’s, die dingen zijn belachelijk duur en ik heb altijd het gevoel dat ik vernacheld word, maar het werd er nu niet beter op. We springen in een taxi, ze hebben er genoeg in New York, en de taxi driver drukt op het gaspedaal. En op de rem. En het gaspedaal was voorlopig nauwelijks nodig, want het verkeer stond muurvast. Bovendien: roadworks ahead. De klok: 11:08 PM. De meter: $3,30. “Taxi driver, nevermind! I’m getting out!” Ik druk de man 5 dollar in de hand en spring de taxi uit. Andrej achter me aan. Ik zet het op een rennen, want ik was nog niet bepaald vlakbij mijn bus. Geen tijd om om te kijken, want ik heb haast. Andrej kwijt. Rennen, rennen, rennen. And finally! 8th Avenue en 34th Street. Ik zie een bus staan, ik ren erheen. Boltbus. Verkeerde. (Klok: 11:13 PM) “Excuse me sir, where is the Megabus?” “Ooh, that’s not here. It’s on 8th Avenue and 31st Street.” Huileeen. “When does your bus depart, ma’am??” “Ihihiiin twoooo minuuuutess!” “Ok, well, RUN! You have plenty of time!” Rennen, rennen, rennen. Megabus. Rij mensen op de stoep. Lijn: M23 to Philadelphia. Zuchhhht. Helemaal bezweet. Bekkenbodemspieren ernstig op de proef gesteld. Maar gehaald! Andrej bellen. Knuffel. Daaag Andrej! Daaag New York! Haiii Philly.

Op de terugweg lekker stinkistanki uitzweten in de bus en slapen. Om half 2 was ik weer in Philadelphia. City that does sleep. Lekker rustig hoor! Ik dacht nog even dat mijn fiets weg was, maar gelukkig stond ie er nog gewoon. Thuis lekker gedoucht en heeeerlijk geslapen!

Jojo & Andrej in de subway

Zo, dat was dat avontuur. Verder zijn er sindsdien weinig avonturen gebeurd. Ik breng veel tijd alleen thuis door. Soms voel ik me dan alleen, maar alleenheid is een oude vriend, die ik al kende lang voordat ik in deze vreemde omgeving kwam. Af en toe heb ik gemengde gevoelens over hem. Dan zoek ik andere vrienden op, als het even wil. En dat begint te willen. Dus dat is prima.

Dikke kus uit Philly!

Jojo