Jojanneke Vanderveen


What’s up?
27 september 2010, 16:20
Filed under: Philly

Deel 6

Life is just going its gang, man. Aah, nee, dat zeggen ze hier niet. Wat ze wel zeggen, is ‘heeey, what’s up?’ En je moet weten, met die vraag heb ik bijzonder veel moeite. Want als iemand je vraagt wat er op is, wat antwoord je dan? Ik heb sterk de neiging om te zeggen dat er haar op m’n hoofd is. Maar dat zou noch overkomen, noch een geschikt antwoord op de vraag zijn. Als iemand mij vraagt ‘what’s up’, dan antwoord ik dus steevast: ‘wow, that’s a very hard question for me. I never know what to answer. What am I supposed to say when you ask me that?’ En dan krijg je heel verschillende antwoorden. Het vaakste heb ik gehoord, ‘I don’t know, you just say ‘just chilling’ ‘. Just chilling. Just chilling. Nee, dat gaat er niet in bij mij. Ik zou niet het gevoel hebben dat ik mezelf serieus nam als ik zei ‘just chilling’. Dat klinkt meer als iets dat thuishoort in de hip-hop-cultuur. Het is dan ook niet heel raar dat ze zeggen dat ik dat moet antwoorden, want er lopen hier veel hip-hop-liefhebbers rond. Maargoed, tot die groep reken ik mijzelf dus niet.

Op zoek naar een ander antwoord. Vaak zeggen mensen tegelijk what’s up tegen elkaar. Dan gaat het zo van ‘yooo, what’s up’ ‘yeaah, heeey, what’s up’ ‘maaan’ ‘yeah maaan’. En dan is het opgelost, want dan heb je allebei what’s up gezegd en dan ben je klaar. Maar dan moet je maar net de mazzel hebben dat de situatie zich daarvoor leent. En mijn situaties lenen zich daar op de een of andere manier niet voor. Misschien omdat ik nog een beetje in de afwachtende houding zit; ik heb nog niet zulke dikke buddies gemaakt dat ik ga van ‘heeeey, what’s up yo!’ Dus ik wacht af tot de Min Of Meer Onbekende mij aanspreekt, maar dan zit ik weer met de gebakken peren, want dan moet ik weer zeggen wat er op is.

Tijd om betere raad in te winnen dus. Van de week was ik in de supermarkt en ik liep te zingen, want dat is wat ik doe. Ik kom bij de kassa, nog steeds zingend. Achter de kassa staat Dan, vertelde mij zijn naamkaartje, en Dan vraagt ‘ wat zing je?’ Ik vertel hem wat ik zing en we maken een praatje, dat ik op UArts studeer. Hij vertelt dat hij net naar Philly verhuisd is, drummer is en muzikantenvrienden zoekt. ‘Do you wanna hang out?’ ‘Yeah sure! I just moved here too, give me your phone number.’ Dus Dan geeft me z’n telefoonnummer en de volgende dag, afgelopen vrijdag, bellen we om die avond af te spreken. En ja hoor, daar gaan we weer: ‘hey, what’s up?’ En ik maar stotteren aan de telefoon. ‘Euh, eh, eeeeuh, well, HE! WHAT am I supposed to say! Anyway, I’m fine, thanks. How are you?’ Hij lachen.

Later die avond hadden we het nog even over dat ‘incident’. Ik zei dat ik de indruk had dat mensen de vraag naar wat er op is, beantwoorden met ‘yeah, what’s up man!’ Hij moest weer lachen. Heel hard. Hij vond het een mooie stunt en hij zou hem gaan invoeren. Ik zit hier nu in het computer lab en introduceer dit antwoord net bij een paar medestudenten en zij vinden het al net zo grappig. Toch ben ik er stellig van overtuigd dat dit een erg veelgehoord antwoord op de vraag is.

As for me, ik heb ontdekt dat het min of meer de bedoeling is dat je zegt wat je net gedaan hebt, haha. Dat wist ik natuurlijk eigenlijk al, maar ik het wil tot nu toe niet echt lukken. Misschien de volgende keer! En als ik dan niks kan bedenken, dan kan ik altijd nog zeggen ‘nothing man, just chilling.’

Verder gaat het hier prima. Ik heb gister een fiets gekocht. Hij heet Sun Cruiser. Ofzoiets. Het is een beetje een gekke fiets, maar in vergelijking met wat er hier verder nog rondrijdt, is hij best normaal. Het is een soort uitgerekte versie van een Nederlandse fiets. Comfortabel genoeg!

Thuis heb ik nu even geen internet, which is a drag, dus ik zit op school. Ik kan dus nu geen foto’s uploaden, vandaar dit plaatjesloze bericht. Zometeen ga ik even naar huis, om mijn microfoon te halen. Ik heb zo voor de eerste keer Brazilian ensemble. Het zijn echte Brazilianen die het ensemble leiden, dus ik ben benieuwd! ūüėČ

Ooh, dat doet me denken aan een gebeurtenisje afgelopen week. Een van de docenten hier ging een ‘master class’ geven en dacht (oh jee, oh jee) ik doe ook een liedje in het Portugees! Hij achtte het blijkbaar vrij onbelangrijk de goede tekst te zingen. Misschien dacht hij dat het maar willekeurige lettergrepen waren, misschien dacht hij dat toch niemand de tekst zou kennen… In beide gevallen heeft hij dat mis gedacht, want het is echt een tekst en er zat ten minste een persoon in de zaal die de tekst wel kende: ik. En mijn mond viel open. Ik keek om me heen of er niemand anders was die het merkte, maar ik geloof van niet. Ze hadden in ieder geval allemaal een straight face. Het was dat ik hier de gast ben; als het mijn eigen school was geweest, was ik het liefst door de grond gezakt van plaatsvervangende schaamte. Haha!

Goed, nu ga ik. Heb een fijne avond lieve Nederlandertjes.

Dikke smakkerd uit Philly,

Jojo

Advertenties


New York
17 september 2010, 01:30
Filed under: Philly

Deel 5

Zo, ik heb het weer levend terug gered hoor. Het was een, voor het grootste gedeelte, erg gezellige dag in New York, samen met Kees, een vriend van het conservatorium in Groningen. Hij studeert dit semester aan een andere school, vlakbij New York.

’s Ochtends om kwart voor 10 kwam ik, na een busreis van 2 uur, afgelopen zaterdag aan in New York. Vanaf de aankomstplek van de bus liep ik naar Times Square, waar ik met Kees in het Hardrock Caf√© had afgesproken. We vonden elkaar moeiteloos, waarna we insloegen bij de supermarkt en met onze juist gekochte waar heerlijk hebben gebruncht in Central Park.

Daarna op naar Ground Zero, vlak waarbij immers die rally met Geert Wilders zou plaatsvinden. Je zou denken dat zo’n gebeuren dan eenvoudig te vinden is, maar dat was niet het geval. Dat kwam, omdat er niet √©√©n, niet twee, maar drie rally’s tegelijk aan de gang waren op een gebied van drie blocks. Daaromheen was ook nog veel gaande.

Wat het meest opviel in eerste instantie, waren de christenen. Om de een of andere reden leken alle kerken op een gegeven moment het geweldige idee te hebben gekregen om op 9/11 mensen te gaan bekeren nabij de plek waar 9 jaar eerder een ramp had plaatsgevonden. Ik zie het verband niet, maar dat zal aan mij liggen. Een van die rally’s was dan ook georganiseerd vanuit een christelijke achtergrond en richtte zich, verrassend genoeg, tegen abortus. Daarvan zie ik de relevantie voor 9/11 nog minder. Het was een nogal maffe aangelegenheid, getuige dit filmpje en mijn demonische grijns. (Sorry voor de vinger voor de lens…)

In Gods naam

Amish vrouwen in gesprek

En in Jezus' naam

Tegen abortus, voor Starbucks?

Maar goed, we hadden onze bestemming dus nog niet gevonden. Na enig rondkijken kwamen we terecht op de volgende locatie, een straat verderop.

Hoo, weer de verkeerde plek… Dan maar weer terug naar waar we vandaan kwamen. Blokje de andere richting uit? Het leek alsof daar veel mensen met Amerikaanse vlaggen en spandoeken heengingen. Beetje nationalisme is nooit weg als je vreemdelingen het land uit wilt hebben, dus dat zag er veelbelovend uit. Veel triests belovend. En trieste dingen kwamen we daar tegen. Hoewel de dominee geen Korans is gaan verbranden, was hier wel een man die het nodig vond om de Koran te verscheuren en de bladzijden uit de delen als toiletpapier.

Verder is er daar niet veel bijzonders gebeurd. Jullie hebben waarschijnlijk allemaal wel min of meer meegekregen wat Geert Wilders wel en niet gezegd heeft. Zijn hele speech is op de site van de NOS te bekijken, in betere kwaliteit dan wat ik heb opgenomen, dus daar post ik ook maar niks van. Hij heeft helaas de kabinetsformatie niet in gevaar gebracht en het ziet er nu dan ook naar uit dat we de komende tijd met een betreurenswaardige regering opgescheept zullen zitten.

Het was in ieder geval raar om daar te zijn. Het voelde een beetje zoals ik me een oorlog voorstel. Alsof er twee kampen waren en je niet wist wie vriend of vijand was. Sommige mensen zien er zo aardig uit en blijken dan zulke verwerpelijke standpunten te hebben…

Tot besluit van mijn bespreking van dit onderdeel van de dag in New York wil ik nog even de vierde rally die aan de gang was, laten zien, haha. Deze man gaf een beetje perspectief aan het geheel en heeft menigeen hartelijk doen lachen.

Na het politieke gebeuren zetten Kees en ik ons even in een parkje, waar we van lekkere chocolate chip cookies hebben genoten en waar we ook een min of meer spontane ontmoeting regelden met Bart-Jan, een vriend uit Groningen die vorig jaar is afgestudeerd aan het conservatorium en nu in New York woont en studeert. Hij bleek ook bij Geert Wilders te zijn geweest, net als veel andere Nederlanders overigens, en was dus nog in de buurt.

Na gedrie√ęn een heet bakkie te hebben gedronken bij de (nouja, de, een is meer op zijn plaats) Starbucks, togen Kees en ik naar het zuiden, omdat wij nog graag een boottocht wilden maken naar Liberty Island, waar het vrijheidsbeeld staat. Helaas was de dag al te ver gevorderd en was de enige boot die nog voer een rondtocht over het water. Daar hebben we maar voor gepast. De zuidpunt van Manhattan leverde wel mooie plaatjes op.

Vrijheidsbeeld - Ellis Island - Zon

’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij een Thais restaurant, waarna we ons naar een concert begaven van Kurt Rosenwinkel, een beroemde jazz gitarist. Terwijl we in de rij stonden te wachten om naar binnen te mogen, gebeurde er iets ongelooflijks, haha. Ik draai me om en ik zie… Anne Boccato! Ja, geweldig h√®. Ik zal het even uitleggen.

Anne is een vriendin van mij, die vorig semester in Groningen studeerde. Ze woont en studeert in New York en we hadden al bedacht dat het leuk zou zijn als we elkaar die dag zouden ontmoeten. Ik had haar mijn telefoonnummer gegeven en wachtte af of ze nog zou bellen. Ze wist dat ik in de stad was, want dat had ik dus verteld, maar ze wist niet waar ik wanneer heen zou gaan. Ze had geprobeerd me te bellen, maar ze had per ongeluk mijn nummer verkeerd opgeslagen, en kreeg iemand anders aan de lijn. Maar toen stonden we dus zo ineens in de rij voor hetzelfde concert, waar ook nog vrienden van haar bleken te spelen die zij dan weer in Portugal ontmoet had, waar ze afgelopen zomer naar een jazzkamp is geweest! Dat was een erg plezierige, vrolijke wending in de dag en ik was erg blij haar weer te zien.

Na het concert gingen Kees en ik op huis aan, Kees zijn huis. Dat was nog een hele reis; eerst lopen naar de metro, met de metro naar de trein, met de trein naar de bus en de bus bracht ons naar de campus van het conservatorium waar Kees studeert. Een onderneming die een uur of twee in beslag nam.

Uitgeput en al heerlijk geslapen. De volgende ochtend ben ik weer met bus en trein teruggegaan naar New York. Daar heb ik nog een uurtje rondgewandeld, voordat ik mijn bus opzocht, die me weer terug ging brengen naar Philadelphia. Het was raar, ik had echt zin om weer terug te gaan naar Philadelphia. Ik had zo’n gevoel van, ‘bring me back home’. Gek h√®, ik ben hier nog maar net. Terug in Philly voelde het ook heel comfortabel. Het is hier, in vergelijking met New York, zo rustig en overzichtelijk.

Al met al was het een tof weekend in New York. De overdaad aan indrukken van afgelopen zaterdag heeft me weer ge√Įnspireerd om aan het werk te gaan. Maf is dat. Zo ervoer ik dat de vorige keer, vorig jaar februari, ook, toen we met school in New York waren. Toen was ik er ook met Kees, dus we konden samen herinneringen ophalen. Gezellig!

Times Square

Hallo, Nederlander?

Nu ga ik gewoon weer lekker naar school. Het is fijn! Ik heb een paar echt leuke lessen. Een goede geschiedenisles (voor de verandering), een interessante compositieles, een zéér uitdagende dansles en een erg plezierige zangles. Verder nog pianoles en koor en waarschijnlijk komt er nog een ensemble bij, althans, dat hoop ik.

Op UArts wordt veel strikter de hand gehouden aan aanwezigheid in de les en het maken van huiswerk. Ik vind dat heel prettig. In Groningen komt op een gegeven moment het slop in de lessen (ja, dat is vanaf nu ook een uitdrukking); alles begint een kwartier later dan gepland, je kunt er nooit op rekenen wie er aanwezig is in de les, als je de helft van de lessen mist kun je je punten nog wel halen, als je de opdrachten een half jaar later inlevert, is het nog steeds geen probleem. Het maakt dat er een hele losse sfeer heerst op school, wat op zich niet vervelend is, maar het zorgt er tegelijkertijd voor dat een heel deel van de lessen een zekere zinloosheid krijgt. Ik heb het idee dat dat hier veel minder het geval is en daar ben ik blij mee. Een stok achter de deur is erg prettig, het daagt me uit en hier gaat het gelukkig gepaard met een open klimaat. Het bevalt me dus prima!

Ondertussen ben ik druk aan het schrijven voor mijn eindexamen. Ik ben van plan een groot project op te voeren volgend jaar juni en in het componeren van al dat materiaal gaat veel tijd zitten. Ik voel de druk al op mijn schouders, ik voel de tijd al in mijn nek hijgen, haha. Hopelijk kan ik hier van de compositiedocenten nog wat commentaar krijgen om mijn muziek te verbeteren. In ieder geval heb ik nu al zin in mijn eindexamen. Zo spannend!

Goed, ik ga straks nog even de stad in. Er spelen wat mensen van school ergens. Ik heb nog niet zoveel contact met mensen hier, dus wat buitenschoolse dingen bijwonen kan ook in dat opzicht geen kwaad. ūüôā

Hieronder nog even wat plaatjes van Philadelphia en een setje Nederlandse dingen!

Wolkenkrabbers

Mooie muur

Nederlandse vlag. "Ooh, echt?" zei de winkelmeneer.

Hallo Hoegaarden

Edam, Gouda en "Gouda Cheese Apple Wood Smoked", eeeuhm...

Liehieeefs!



Rondleiding
11 september 2010, 00:42
Filed under: Uncategorized

Deel 4

Dag allemaal,

Hier voor de liefhebber een rondleiding door mijn huis. (Duurt lang hoor.) Als je je afvraagt hoe ik op het geweldige idee kwam om af en toe mijn camera op de zijkant te draaien: dat heeft te maken met mijn ontzettende intelligentie.

Liefs,

Jojo



Double life
9 september 2010, 03:14
Filed under: Philly

Deel 3

Ik leid twee levens: één leven on-line en één leven in de fysieke wereld.

Het on-lineleven is behoorlijk belangrijk. Met alles wat er in Nederland gebeurt, zit ik behoorlijk aan de buis (nouja, buis, nogal een anachronisme) gekluisterd. Lang leve de on-lineuitzending! Alles is live te volgen en het meeste is vrijwel direct nadat de uitzending afgelopen is, op te vragen. Daar maak ik dan ook naar hartelust gebruik van. Ik ben zo mogelijk nog beter op de hoogte dan ik in Nederland geweest zou zijn. Nee, dat geloof ik toch niet, bij nader inzien. Dit zou ik thuis ook voor geen goud willen missen.

Wat een rotzooi! Ik word er helemaal zenuwachtig van. Het probleem is een beetje dat ik het gevoel heb dat mijn standpunt zo voor de hand ligt, dat ik niet snap waarom niet de hele wereld dat inziet. Dat heeft minder met deze formatie te maken en meer met het brede scala aan partijen en het gegeven aantal zetels dat die partijen respectievelijk behaald hebben, met alle onrust die deze dagen in de wereld aan de gang lijkt te zijn, met brandende korans, beprotesteerde, misbegrepen gemeenschapscentra en schokkende peilingen waar het de PVV betreft.

Ik begrijp niet, hoe de wereld in zo’n idiote positie terecht heeft kunnen komen. Ik besef me natuurlijk dat dat niet iets van deze tijd is; het is iets van alle tijden. Maar uit andere tijden kan ik het evenmin begrijpen.

Margriet, mijn allerlangdurigste vriendin, is sinds vandaag in Isra√ęl. Ze gaat daar werk doen om te helpen met het nader tot elkander brengen van Palestijnen en Isra√ęlieten. Het conflict dat daar heerst, laat eens te meer zien dat strijd van alle tijden is. Het laat zien, dat mensen zo heilig in hun standpunt kunnen geloven, dat ze daar in geen eeuwen vanaf zijn te brengen en dat de consequenties daarvan eindeloos en in de meest indringende zin het leven van mensen kunnen beheersen.

Ik hoop van ganser harte dat we in Nederland niet met Isra√ęlische aangelegenheden zullen hoeven leren om te gaan. Toch ben ik af en toe bang dat de clash tussen moslims en niet-moslims in het westen, en daardoor ook verstrekkender, tot een derde wereldoorlog zou kunnen leiden. Ik kan het me voorstellen. Er zijn zoveel heetgebakerde mensen op de wereld. Er zijn zoveel mensen die niet bereid zijn verder te denken dan hun eigenbelang. Er zijn zoveel mensen die incapabel zijn zich in te leven in de situatie van een ander die op belangrijke punten van hen verschilt.

Ik word daar verdrietig van. Dat doet me echt diep zeer. Het pijnlijkste is denk ik, dat de oplossing in mijn beleving zo eenvoudig is – wees welwillend en barmhartig tegenover elkaar, denk probleemoplossend, zet je tezamen in om te zorgen dat het iedereen goed gaat – dat ik niet kan bevatten waarom er zoveel mensen zijn die daar anders over denken, of er misschien √ľberhaupt verder niet over nadenken, maar met de ogen dicht achter hun beestachtige driften aanrennen. Noem me na√Įef, noem me idealist, utopist. Als iedereen met me meedeed, dan was de economische groei misschien wat aan de magere kant (hoewel al die nieuwe windmolens en zonnepanelen een hoop werk zouden verschaffen en een hoop euro’s zouden doen rollen), maar dan zag de wereld er vast een stuk vrolijker uit.

Maar we houden hoop hè. Nooit opgeven. Als de progressieve optimisten het opgeven, dan is de wereld helemaal verloren. Zodra die WOIII zich aandient, teken ik in op de lijst van verzetsstrijders. (Of klinkt dat niet zo optimistisch?)

Goed, laat ik het dan nog even over wat vrolijker zaken hebben, namelijk over mijn leven in de fysieke wereld. Dat leven loopt namelijk heel prima. Ik geniet van de stad. Ik begin het mooi te vinden. Het eerste dat je ziet, zijn hoge gebouwen. Dat bedierf wat mij betreft de stad in eerste instantie enigszins, eerlijk gezegd. Ik was er ook niet van onder de indruk, want het was niet de eerste keer dat ik zulke grote bouwwerkjes zag.

But as I walk around the city a little more, begin ik de mooie dingen te zien. Philadelphia is een onwijs kunstzinnige stad. Het aantal art galleries en straatmuzikanten is overwhelming. Ik ging hier niet heen met een neiging om alles geweldig te vinden. Ik ging hier heen met de insteek ‘ik zie wel’. En dat zien komt dus op gang. Plaatje. ūüôā

Love you Philly

Stuur&zadel zitten op het rode gedeelte!

Doorkijkje

The Drake (overal zichtbaar) at Spruce Street (mijn straat)

Home sweet home (dat donkere gat daar ;))

Philadelphia ‘Mural Arts’ project

Philadelphia ‘Mural Arts’ project

The other day at school, gister eigenlijk, de eerste echte schooldag, gebeurde er iets. Er begon een afgrijselijk piepend geluid. Verschillende frequenties door elkaar, heel hoog en heel hard. Het brandalarm. ‘Ooh, nu moeten we zeker naar buiten.’ Volgens mij is het enige effect van fire drills dat je het brandalarm niet meer serieus neemt wanneer het onvoorzien afgaat. Zoals nu. Iedereen pakt rustig zijn spullen en de hele school stommelt gestaag de trap af. Buiten stonden we in de hete zon op de stoep te wachten tot er iets gebeurde. Er gebeurde iets. Er kwam een rode auto met een sirene. Er stond op ‘Philadelphia Fire Dept.’. Dat ziet er zo uit.

Maar geen zorgen hoor. Er was niks aan de hand. Even later mochten we weer naar binnen en het uitstapje naar buiten was slechts een zonnige pauze in de les geweest.

Vandaag was een spannende dag. Ik moest namelijk een leotard kopen. Wat is een leotard? Ja, dat vroeg ik ook ja. “It’s kinda like a bathing suit, but for dancing.” Ooh, ok… Een danspakje! Hihi. (Dat moet hier, mam.) Vandaag had ik namelijk mijn eerste dansles en daar kan men natuurlijk niet zonder propere kledij verschijnen.

Een van de geweldige dingen aan UArts: alle kunstopleidingen zijn bij een school ondergebracht, wat interdisciplinaire samenwerking gemakkelijk maakt. Zo bestaat er dus ook een ‘Beginning modern dance for non-majors’ class. Voor mensen zoals ik dus. En het toeval wil, dat ik daar nou net wel zin in had.

Het staat in de planning dat ik samen met Selmar ga dansen, volgend jaar op mijn eindexamen, en aangezien mijn danservaring virtually non-existent is, leek het me niet geheel overbodig voor die tijd eens wat lessen te nemen. Die niet-overbodigheid bewees zich direct. Ik wist niet waar ik het zoeken moest met al die armen en benen die aan mijn lichaam bevestigd zijn. Dat ik niet de meest getalenteerde gymnast ’s werelds ben was me reeds langer bekend. Dessenungeachtet kijk ik zeer uit naar de lessen van het komende semester.

Na die dansles ben ik naar huis gegaan, heb ik even met mama geskyped en heb ik lekkere tortillas gegeten. Nu is het zo ineens weer 11 uur en het is eigenlijk hoog tijd dat ik mij eens aan wat arbeid zet. Of het nog wat wordt, weet ik niet, maar ik ga het in ieder geval maar eens even proberen.

Zaterdag, 9/11, ga ik naar New York om te proberen de beklagenswaardige woorden van Geert Wilders te horen. Ik hoop dat er niemand met een bom komt. Mocht die wel komen, dan hoop ik dat ik u allen daarna levend weer mag begroeten. Mocht die niet komen, dan hoop ik hetzelfde. Haha. Ik ben niet zwartkijkerig hoor. Maar je weet maar nooit en de realiteit ontwijkt men beter niet.

Dikke liefs,

Jo



Settling in
4 september 2010, 04:17
Filed under: Philly

Deel 2

De trip naar Target ging door, maar zonder mij. Ik was namelijk gekaapt door Mara Flamm, de internationale-studentencoördinator. Ze wilde me naar de roostermevrouw sturen (die uiteindelijk toch geen tijd bleek te hebben) en me meenemen naar de telefoonwinkel.

De telefoonwinkel was interessant. Ik ging uiteindelijk naar huis met een nieuwe sim-kaart+nummer (+1 267 269 5695), een nieuwe telefoon en een nieuwe naam, namelijk ‘Jejonica Vandevine’. Ik vind hem bijzonder amusant.

Tegen de tijd dat ik met telefoon en al thuis was, was de dag al behoorlijk gevorderd. Monique (mijn huisgenootje) was weer terug van de Target en zij en Samantha waren zo lief geweest voor mij een kussen, een lamp en een tandenborstel mee te nemen. Mijn kamer is nu precies as I want it to be. Oh, dat is niet he-le-maal waar. Ik heb nog geen deken, maar die zal ik de komende dagen ook nog wel even niet nodig hebben.

De dag was dusdanig gevorderd, dat het tijd werd eens op zoek te gaan naar eten. Het is niet dat ik niet al 100000 tips had gehad voor waar ik sushi, vietnamees en koffie kon gaan halen РAmerikanen zijn obsessed met buiten de deur eten Рmaar iets van mijn gading had ik daar nog niet echt tussen gehoord. Een supermarkt graag, met bioshait. En ik wíst dat die bestond, want ik had daar eerder al iemand over horen spreken. Bovendien stond hij op de plattegrond van het centrum die we gekregen hadden.

Ik ging op pad. Na een kwartiertje kwam ik aan. (Fijn hoor, dingen vinden in een vreemde stad, geeft een groot gevoel van voldoening.) Het was een feest. Het lijkt namelijk op een supermarkt. Een echte supermarkt. Een supermarkt, waar je verse spullen kunt kopen. Een supermarkt zoals ik ze gewend ben. Een su-per-markt. Ik sloeg in. Er was namelijk nog niks in huis. Paprikaaa, preeei, groooote uien, boneeen, currypastaaa, chips. Heerlijk.

Ok, moving on. Donderdag. Nothing special. Paar introductielessen gevolgd, maar dat ging eigenlijk nog nergens over. Ook een improvisatieles bijgewoond, maar dat was een beginnerscursus, dus die zien me nooit meer terug.

Vandaag (vrijdag) was ik weer bij de roostermevrouw, om mijn rooster voor de komende tijd wat gedetailleerder te bespreken. Ik ga danslessen nemen! Modern dance. I’m thrilled. Verder waarschijnlijk compositieles, geschiedenis, koor, een ensemble en misschien voice pedagogy en piano accompaniment, maar dat heb ik in Groningen ook al gedaan, dus dat zie ik nog wel.

Zonet naar een voorstelling geweest van theaterstudenten. Ik was onder de indruk. Ik vond het goed geacteerd, het hield de spanning erg goed vast. Het ging over jongeren in euh de ghetto. Naja, ghetto, ik weet niet. In ieder geval over jongeren met een zwaar leven, veel met drugs bezig en veel moeite normale relaties met mensen te hebben. Het was mooi ge√ęnsceneerd en goed gespeeld.

Ooh en niet te vergeten: ik heb vandaag 2 uur met DWARS vergaderd, haha! Over Skype. Super uitvinding joh. We konden elkaar zien en horen. Ik vond het een feest. “Jojanneke, zijn er nog welkomstpakketjes voor nieuwe leden?” “Ja, nog twee pakken appelsap en twee repen puur in een tas in de kast en die Super de Boer-tas staat nog onder de tafel.” Feels like home, baby.

Ok, tot slot nog even politiek spuien.

Ten eerste: BYE BYE WILDERS! Ik kan m’n geluk niet op. Een drama afgewend. Lang leve Ab Klink. Zulk soort mensen kan het CDA gebruiken. Als er nu nog meer kiezers bij het CDA weglopen, dan zal dat wel niet door Ab Klink komen, want hij is the man.

Spijtig dat Wilders de kaart nu weer zo probeert te spelen dat hij ‘de ellende niet veroorzaakt’ heeft. Als ik het goed begrepen heb, is Wilders namelijk de enige reden dat Klink afgehaakt is. Als er dus iemand de ellende veroorzaakt heeft, dan is het Wilders wel. En dan ook nog met ongrondwettelijke eisen aan komen zetten en beweren dat dat heel redelijk is. My bum.

Maar goed, over links dan nu maar? De VVD is er zo langzamerhand wel aan toe te worden uitgerangeerd, lijkt me haast. Of paars-groen met PvdA-formateur? Nieuwe ronden, nieuwe kansen. HA.

Ten tweede: wat is er loos met die privacy-schendende Amerikanen?! Je kunt practically nergens heen zonder je te moeten identificeren. Ok, dat is licht overdreven, maar je hebt mazzel als je de school inkomt zonder je student ID te hoeven laten zien. Ook als je een dorm in wilt, moet je je ID laten zien en als je geen sticker op je ID hebt dat je daar woont, dan moet je je als gast laten registreren. It bothers me. Have a little faith, man.

Goed, ik ga zo naar bed. Het is nu 12 uur en ik kan wel een slaapje gebruiken.

Plaatje?

"Oooh" zegt Woojin (uit Korea uit Groningen)

What sees my eye on that shop?

80 Vocal Majors op UArts!!

Mijn kamer geterritorialiseerd

Liehieeefs! Xx



Philly
1 september 2010, 13:37
Filed under: Philly

Vanaf nu krijgt deze blog een nieuwe dimensie en wel: reisverslag. Op veler verzoek (and for my own convenience) zal ik hier mijn belevenissen in Amerika aan de wereld prijsgeven. Fijn he.

Het avontuur begon maandagavond, rond 7 uur. Ik ging bij Selmar eten en dacht: laat ik daar met mijn bagage heen lopen. Slecht idee. Heel slecht idee. Na tien meter stond ik weer stil. Ik realiseerde me dat ik iets anders moest bedenken, want als het zo door ging, dan duurde het nog wel een uur of 2 voordat ik, waarschijnlijk zonder vingers, bij Selmar zou aankomen. Met pijn en moeite ben ik toen maar naar het station gestrompeld, waar ik mijn koffer en tas in kluisjes heb gestopt.

Lekker bij Selmar en Eva gegeten met Karlijntje en toen vertrok ik, na nog een laatste bezoek aan GroenLinks, aan de reis. Eerste stop: Amsterdam. Daar heb ik bij Aengus gelogeerd. Fijn om ook hem nog even te zien.

Dinsdagochtend met de trein naar Schiphol, waar m’n papsje en mamsje al op me zaten te wachten. Meteen maar even inchecken. Ik hoopte dat de dame mijn bagage direct kon doorlabelen naar Philly, maar dat kon ze niet. Dat lag uiteindelijk meer aan haar dan aan het systeem, want bij de gate hoorde ik dat het best gekund had. Bovendien kon de Icelandairmevrouw in Reykjavik (ja, h√°, ik was in Reykjavik) mijn bagage ook meteen doorlabelen naar Philly, terwijl de laatste vlucht, van Boston naar Philadelphia, niet eens met Icelandair was.

In Reykjavik gebeurde er trouwens iets grappigs. Ik stond bij de belt, want ik moest m’n bagage dus weer ophalen (zucht), en daar zag ik Rineke Smilde, lector van het Lifelong Learning gebeuren van het conservatorium. Ze zag mij niet, dus ik liep maar snel door naar de exit, ik stond op tijd. Ik kom uit de arrivals deur, hoor ik: ‘hee, Jojanneke’. Ik denk HUH? Staat daar Jan-Gerd Kr√ľger, het praktische hoofd (dat vind ik een mooie term voor hem, ik hoop dat hij er blij mee is) van de jazz-opleiding. ‘Wat doe jij hier’, zegt hij. ‘Ik ga naar Philly, maar wat doe jij hier?’ Bleek dat ze met een project van school bezig waren in IJsland; hij stond op mevrouw Smilde te wachten. ¬†Geinig.

Oei, ik word al weer veel te lang van stof en ik ben nog maar in Reykjavik. Als ik niet oppas, zit ik straks vier maanden lang te typen op WordPress. Ik zal (proberen) het wat korter (te) houden, hihi.

Het transferren in Reykjavik ging goed. Het was krap, maar het was geen probleem. Toen naar Boston. Hele rimram, door customs, weer 100 keer dezelfde vragen beantwoorden (weten ze het nou nóg niet?) (Denken ze soms dat ik me op een gegeven moment verspreek en mijn terroristische plannen kenbaar maak in een moment van onoplettendheid?) (Oei, oppassen, straks denken ze nog dat ik dit meen.)

First thing I did in the United States of America: eat a burger. (Geen zorgen, het was een vegetarische black bean burger, geserveerd op een degelijk broodje met feta, tomaat en sla. Lek-ker!)

Huppakee, admitted, door naar Philly. Korte vlucht, domestic, dus eitje. In Philly werd ik verwelkomd door hitte en burgemeester Nutter. Na een half uurtje werd ik ook verwelkomd door Brian en Samantha (die vorig jaar een semester in Groningen waren) en Monique (mijn huisgenootje hier). Het duurde even voordat we elkaar gevonden hadden, maar t ging helemaal goed. Thanks guys!

Het huis is prachtig. Tóplocatie, had echt niet beter gekund. 2 minuten lopen van school. Verder heb ik echt een chille kamer, we hebben een grooote keuken en eeuh wat meubels. De badkamer heeft een bad, maar helaas geen normale kraan. Of althans, de kraan is prima normaal, maar het water dat eruit komt is een beetje tudeluu. Het is de eerste minuut ijskoud en daarna stikheet. Maar daar komt iemand voor.

Ok en nou stop ik. Vandaag staat een trip naar Target op het programma, waar we groot gaan inslaan. Ik heb nog geen deken en kussen, nog geen lamp in mijn kamer en hihi, ik heb ook geen tandenborstel, want die ben ik vergeten.

Plaatjeee?

Laatste vlucht!

Laatste vlucht!

Daag Boston.

Daaag lieve Nederlanders, ik laat gauw weer van me horen, als ik wat meer heb meegemaakt.

Xx